Antigone
Behold crossing through the city gates
Beyond walls too narrow for her fate
Comes antigone, as told by
These old rhymes
A brother that they chose to disregard
And nothing more than an offended heart
She doesn't fear to defy
Decrees nor crimes
No mourning for this deceased
Soon the prey of ravenous beasts
Excruciating sight of flesh
Mundane frailty is all that is left
An echo of these noble lines
One more time
Honor this mortal corpse
A veil of dust on the dead one
Hades wants equal laws
Two of us whom death has won
Summon the inner voice
The city of stone and order
Love is the Daimon's choice
Undergoes a tremor
Defiance worthy of praise
Sent her alive to the grave
An ideal of fortitude
The one who never bends
Feeds its heart of solitude
Is either way condemned
Such are the radical deeds
And their tragic outcomes
Ethical beacons we need
At the forefront
A glimpse of the light that still shines
Across time
Honor this mortal corpse
A veil of dust on the dead one
Hades wants equal laws
Two of us whom death has won
Summon the inner voice
The city of stone and order
Love is the Daimon's choice
Undergoes a tremor
We don't know that we’re blind
Nor the harm that we inflict
Without great figures by our side
To guide us on this journey
Antigone
Zie haar door de stadspoorten gaan
Voorbij muren te smal voor haar lot
Komt Antigone, zoals verteld door
Deze oude rijmen
Een broer die ze kozen te negeren
En niets meer dan een gekwetst hart
Ze vreest niet om te tarten
Decreten of misdaden
Geen rouw voor deze overledene
Binnenkort het doelwit van hongerige beesten
Een pijnlijke aanblik van vlees
Aardse kwetsbaarheid is alles wat overblijft
Een echo van deze nobele regels
Nogmaals
Eer dit sterfelijke lichaam
Een sluier van stof op de dode
Hades wil gelijke wetten
Twee van ons die de dood heeft overwonnen
Roep de innerlijke stem op
De stad van steen en orde
Liefde is de keuze van de Daimon
Ondergaat een beving
Tarting die lof verdient
Stuurde haar levend naar het graf
Een ideaal van moed
Degene die nooit buigt
Voedt zijn hart van eenzaamheid
Is hoe dan ook vervloekt
Zo zijn de radicale daden
En hun tragische uitkomsten
Ethische bakens die we nodig hebben
Aan de voorhoede
Een glimp van het licht dat nog straalt
Door de tijd heen
Eer dit sterfelijke lichaam
Een sluier van stof op de dode
Hades wil gelijke wetten
Twee van ons die de dood heeft overwonnen
Roep de innerlijke stem op
De stad van steen en orde
Liefde is de keuze van de Daimon
Ondergaat een beving
We weten niet dat we blind zijn
Noch de schade die we toebrengen
Zonder grote figuren aan onze zijde
Om ons te leiden op deze reis