In The Shadow Of Our Pale Companion
Through vast valleys I wonder
To the highest peaks
On pathways through a wild forgotten landscape
In search of God, in spite of man
Till the lost forsaken endless
This is where I choose to tread
Fall, so shall we fall into the nihil?
The nothingness that we feel in the arms of the pale
In the shadow of the grim companion
Who walks with us
Here is the landscape (where is the God?)
Here is the Sun (has he fallen)
Here in the balance of the earth (and abandoned us?)
As I'm stalked by the shadow of death's hand
The fire in my heart is forged across the land
Here at the edge of this world
Here I gaze at a pantheon of oak, a citadel of stone
If this grand panorama before me is what you call God
Then God is not dead
I walked down to a river and sat in reflection of what had to be done
An offering of crimson flowed into the water below
A wound of spirit from which it floated and faded away
Like every hope I've ever had
Like every dream I've ever known
It washed away in a tide of longing, a longing for a better world
From my will, my throat, to the river, and into the sea
Wash away
Fade away
Here is the landscape (where is the God?)
Here is the Sun (has he fallen)
Here at the edge of the earth (to ruin?)
As I'm stalked by the shadow of death's hand
My heathen pride is scarred across the land
In de Schaduw van Onze Bleke Metgezel
Door uitgestrekte valleien dwaal ik
Naar de hoogste toppen
Over paden door een wild vergeten landschap
Op zoek naar God, ondanks de mens
Tot de verloren verlaten eindeloos
Hier kies ik ervoor om te treden
Vallen, zo zullen we vallen in het nihil?
De nietsheid die we voelen in de armen van de bleke
In de schaduw van de grimmige metgezel
Die met ons wandelt
Hier is het landschap (waar is God?)
Hier is de Zon (is hij gevallen?)
Hier in de balans van de aarde (en heeft hij ons verlaten?)
Terwijl ik achtervolgd word door de schaduw van de hand des doods
Is het vuur in mijn hart gesmeed over het land
Hier aan de rand van deze wereld
Hier kijk ik naar een pantheon van eiken, een citadel van steen
Als dit grandioze panorama voor mij is wat je God noemt
Dan is God niet dood
Ik liep naar een rivier en zat in reflectie van wat gedaan moest worden
Een offer van karmozijn vloeide in het water beneden
Een wond van geest waaruit het dreef en vervaagde
Zoals elke hoop die ik ooit had
Zoals elke droom die ik ooit kende
Het spoelde weg in een vloed van verlangen, een verlangen naar een betere wereld
Van mijn wil, mijn keel, naar de rivier, en in de zee
Spoel weg
Vervaag weg
Hier is het landschap (waar is God?)
Hier is de Zon (is hij gevallen?)
Hier aan de rand van de aarde (tot de ondergang?)
Terwijl ik achtervolgd word door de schaduw van de hand des doods
Is mijn heidense trots getekend over het land