Kahve Gözlüm
Şiir:
Yolumuz buraya kadarmış be kahve gözlüm..
Artık tersine akan bir nehir gibi, yıkılmış bir şehir gibi, suya yazılmış bir şiir gibi adımı unut..
Yalnızlığın boşluğunda, gecelerin loşluğunda, sensizliğin sonrasında bilki bilki beş para etmiyor umut etmiyor be kahve gözlüm..
Yalan yanlış, kırık dökük yaşadık biz bu aşkı, erken emekli olduk biz bu sevdadan..
Biliyorsun hep direkten döndü umutlarımız, hep kendi kalemize attik gollerimizi, ne acemi bahçıvanmışız meğer ikimiz açmadan soldurduk güllerimizi açmadan soldurduk be kahve gözlüm..
Şimdi yüreğim mutsuzluğun hedef tahtasi.. bir değirmen taşı gibi ezip geçti umutlarım..
Sokaklara sığmıyor artık bu dev yalnızlık.. bu cumartesiler bu cumartesiler birgün beni öldürecek biliyorum..
Çığlık çığlığa şiirlerim seni istiyor bana inat ama son kurşunu yemiş bu sevdaya yetmiyor şımarık pişmanlıklar..
Bir isyan faslidir şimdi bu suskunluk.. hovardaca harcanan mevsimlere, bu kaçışlara bu gelgitlere ömrümüze kesilmiş biletlere isyanımdır bu acı acı gülüşüm..
Oysa kaç kez sildim seni haritamdan kaç kez mil çektim o kahve gözlere..
Gel görki gel görki kendime bile geçmiyor artık sözüm..
Işte bir kürek mahkumu işte bir yürek mahkumu kapında yine..
Bitmedi bu kara sevda bitmiyor be kahve gözlüm bitmiyor be kahve gözlüm...
Şarkı:
Kaçkez mil çektim o kahve gözlere.. gel görki bitmiyor bu sevda bitmedi bitmiyor bitmiyor kahve gözlüm...
My Coffee-Eyed One
Poem:
Our path has come to an end, my coffee-eyed one..
Now like a river flowing backwards, like a city in ruins, like a poem written on water, forget my name..
In the emptiness of loneliness, in the dimness of nights, after the loneliness, know that hope is worthless, not hoping my coffee-eyed one..
We lived this love wrongly, broken and shattered, we retired early from this love..
Our hopes always narrowly missed, we scored own goals, we were such amateur gardeners, we withered our roses before they bloomed, withered them my coffee-eyed one..
Now my heart is the target of unhappiness.. crushed my hopes like a millstone..
This giant loneliness no longer fits in the streets.. these Saturdays, these Saturdays, one day I know they will kill me..
My poems scream for you against my will, but the spoiled regrets are not enough for this love that has taken its last shot..
This silence is now a chapter of rebellion.. my bitter laughter rebels against the seasons spent wastefully, against the escapes, the tides, against the tickets cut for our lives..
Yet how many times I erased you from my map, how many times I distanced myself from those coffee eyes..
Come and see, come and see, even my words no longer satisfy myself..
Here is a prisoner of a shovel, here is a prisoner of a heart, at your door again..
This dark love is not over, my coffee-eyed one, it's not over, my coffee-eyed one..
Song:
How many times I distanced myself from those coffee eyes.. come and see, it's not over, this love hasn't ended, it's not ending, my coffee-eyed one...