Kahve Gözlüm
Şiir:
Yolumuz buraya kadarmış be kahve gözlüm..
Artık tersine akan bir nehir gibi, yıkılmış bir şehir gibi, suya yazılmış bir şiir gibi adımı unut..
Yalnızlığın boşluğunda, gecelerin loşluğunda, sensizliğin sonrasında bilki bilki beş para etmiyor umut etmiyor be kahve gözlüm..
Yalan yanlış, kırık dökük yaşadık biz bu aşkı, erken emekli olduk biz bu sevdadan..
Biliyorsun hep direkten döndü umutlarımız, hep kendi kalemize attik gollerimizi, ne acemi bahçıvanmışız meğer ikimiz açmadan soldurduk güllerimizi açmadan soldurduk be kahve gözlüm..
Şimdi yüreğim mutsuzluğun hedef tahtasi.. bir değirmen taşı gibi ezip geçti umutlarım..
Sokaklara sığmıyor artık bu dev yalnızlık.. bu cumartesiler bu cumartesiler birgün beni öldürecek biliyorum..
Çığlık çığlığa şiirlerim seni istiyor bana inat ama son kurşunu yemiş bu sevdaya yetmiyor şımarık pişmanlıklar..
Bir isyan faslidir şimdi bu suskunluk.. hovardaca harcanan mevsimlere, bu kaçışlara bu gelgitlere ömrümüze kesilmiş biletlere isyanımdır bu acı acı gülüşüm..
Oysa kaç kez sildim seni haritamdan kaç kez mil çektim o kahve gözlere..
Gel görki gel görki kendime bile geçmiyor artık sözüm..
Işte bir kürek mahkumu işte bir yürek mahkumu kapında yine..
Bitmedi bu kara sevda bitmiyor be kahve gözlüm bitmiyor be kahve gözlüm...
Şarkı:
Kaçkez mil çektim o kahve gözlere.. gel görki bitmiyor bu sevda bitmedi bitmiyor bitmiyor kahve gözlüm...
Koffiekleurige Ogen
Poëzie:
Onze weg stopt hier, oh koffiekleurige ogen..
Vergeet mijn naam, als een rivier die de andere kant op stroomt, als een verwoeste stad, als een gedicht geschreven in water..
In de leegte van de eenzaamheid, in de schemerigheid van de nachten, na de afwezigheid van jou, weet dat hoop niets meer waard is, oh koffiekleurige ogen..
We hebben deze liefde verkeerd en gebroken geleefd, we zijn vroeg met deze liefde gestopt..
Je weet dat onze hoop altijd net op tijd mislukte, we hebben onze doelpunten altijd in eigen doel gescoord, wat een onervaren tuinier zijn we toch geweest, we hebben onze rozen verwelkt zonder te bloeien, verwelkt zonder te bloeien, oh koffiekleurige ogen..
Nu is mijn hart het doelwit van ongelukkig zijn.. als een molensteen verplettert het mijn hoop..
Deze enorme eenzaamheid past niet meer op straat.. deze zaterdagen, deze zaterdagen zullen me eens doden, dat weet ik..
Schreeuwend, schreeuwend willen mijn gedichten jou, ondanks dat het niet is wat ik wil, maar deze liefde heeft zijn laatste kogel al gehad, en de verwende spijt is niet genoeg..
Deze stilte is nu een opstand.. tegen de seizoenen die onbezonnen zijn verspild, tegen deze ontsnappingen, deze eb en vloed, tegen de tickets die mijn leven hebben beëindigd, dit is mijn pijnlijke glimlach..
En hoe vaak heb ik jou wel niet van mijn kaart gewist, hoe vaak heb ik die koffiekleurige ogen vermeden..
Kom en zie, zelfs mijn woorden bereiken mezelf niet meer..
Hier ben ik, een gevangene van een schop, hier ben ik, een gevangene van een hart voor je deur..
Deze zwarte liefde is niet voorbij, het eindigt niet, oh koffiekleurige ogen, het eindigt niet, oh koffiekleurige ogen...
Lied:
Hoe vaak heb ik die koffiekleurige ogen vermeden.. kom en zie, deze liefde eindigt niet, het is niet voorbij, het eindigt niet, eindigt niet, koffiekleurige ogen...