Aintzinako Guduen Oroimenak
Kontaidazu, zuhaitz zahar,
Nola izan zen aintzinako guda,
Mundu amaigabeko izakiek
Arbasoak lagundu zituzten hura.
Garrantzia al du horrek zuretzat, Aiumeen Basoko ibiltaria,
Belaino artean agertzen zarena?
Zergatik azaltzen zara lizuntzera kondenatua
Nagoen honera mendeak igaro ahala?
Geldiezineko bidetik nator
Jakinduri osoa behar baitut.
Nere bizitzak jarraipena izan dezan,
Emaizkidazu zure oroimenak.
Zuk behar dituzun oroimenak dira
Ni ezerezean zehar bidaiatzera kondenatzen nautenak.
Guda istorioen kontatzaile bihurtu nauzu.
Adimena erne! Izpiritua prest! Aditu zazu…
Milaka ziren gizonak
Heriotzera kondenatuak
Etsai jarioa ikusita.
Baso zuloan denak elkarren aurka,
Ezpaten hizkuntza
Nagusi borrokan.
Heriotza aurrez aurre;
Beldurrak hartu zuen indarra;
Barrenak hausten hasita.
Lurra zabaldu,
Izakiak altzatu.
Huraxe izan zen
Etsaien amaiera.
Izpirituen indarrarekin
Egin zioten aurre.
Hori al da arbasoengandik
Jaso beharreko irakatsia?
Entzun dituzu esandakoak, aditu duzu istorioa.
Nire beharra jada amaitu da.
Erramak astindu, ostroak bota, negua neretzako heldu da.
Jakinduria orain zurea da.
Berbaren gosez etorri naiz,
Honera heldu nahi nuen nere bidean.
Baina konturatu gabe zure hitzek
Betirako kondenatu naute.
Recuerdos de las antiguas batallas
Cuenta, viejo árbol,
Cómo fue la antigua batalla,
Los seres inmortales del mundo
Le ayudaron en su lucha.
¿Tiene importancia para ti, caminante del Bosque de Aiumeen,
Lo que aparece entre los árboles?
¿Por qué te muestras condenado al olvido
Mientras pasan los siglos hacia donde estaba?
Vengo del camino sin fin
Porque necesito todo el conocimiento.
Para que mi vida continúe,
Dame tus recuerdos.
Los recuerdos que necesitas son
Los que me condenan a viajar sin descanso.
Me has convertido en el narrador de historias de guerra.
¡Despierta mente! ¡Espíritu listo! Escucha...
Miles de hombres
Condenados a la muerte
Viendo al enemigo acercarse.
En el abismo del bosque, todos contra todos,
Luchando en un idioma
Dominante en la batalla.
Muerte cara a cara;
El miedo tomó fuerza;
Comenzaron a romperse las barreras.
La tierra tembló,
Los seres se levantaron.
Así fue
El final de los enemigos.
Con la fuerza de los espíritus
Se enfrentaron.
¿Es esa la lección
Que debían aprender de los árboles?
Escuchaste lo que dijeron, escuchaste la historia.
Mi necesidad ha terminado.
Las espadas se embotaron, las lanzas cayeron, el invierno ha llegado para mí.
El conocimiento ahora es tuyo.
He venido lleno de palabras,
Quería llegar aquí en mi camino.
Pero sin darme cuenta, tus palabras
Me han condenado para siempre.