Dwaaluur
Een lied voor de donkere stilte
Een lied voor de slapende stad
Een lied voor de dag die moet komen
De klok slaat het eenzame uur
Voor de stad ontwaakt, rust
Straten in een waas
Evenwichtig licht boven de gracht
Niemand hier te zien
Ik wandel ongezien
Over brug en plein, stil is de nacht
Is het vreemd dat juist hier,
In dit doodse uur,
Een behagen mij zo zeer bevangt
Wordt soms niet de dag-
Met tomeloos tumult-
Meest van al begeerd, meestal verlangd?
Maar aan dit dwalen komt een eind
Als zon opkomt en nacht verdwijnt
Nieuwe ochtend treedt in
Bijna ongemerkt
Valt het warme licht op mijn gezicht
En de mist lost op
Ik twijfel en blijf staan
Wat is nu mijn plicht,
Waarheen moet ik gaan?
Aan alle dwalen komt een eind
Als zon opkomt en nacht verdwijnt
Canción para la oscura quietud
Una canción para la oscura quietud
Una canción para la ciudad dormida
Una canción para el día que ha de llegar
El reloj marca la hora solitaria
Antes de que la ciudad despierte, descansa
Calles envueltas en neblina
Luz equilibrada sobre el canal
Nadie aquí a la vista
Camino sin ser visto
Sobre puente y plaza, la noche es silenciosa
¿Es extraño que precisamente aquí,
En esta hora mortecina,
Un placer me embargue tanto?
¿Acaso no es el día a veces -
Con un tumulto desenfrenado -
El más anhelado, el más deseado?
Pero a este deambular llega un fin
Cuando sale el sol y la noche desaparece
Una nueva mañana se aproxima
Casi imperceptible
La cálida luz cae sobre mi rostro
Y la niebla se disipa
Dudo y me detengo
¿Cuál es ahora mi deber,
Hacia dónde debo ir?
A todo deambular llega un fin
Cuando sale el sol y la noche desaparece