One stage before
It seems to me as though I've been upon this stage before
And juggled away the night for the same old crowd
These harlequins you see with me, they too have held the floor
As here once again they strut and they fret their hour
I see those half-familiar faces in the second row
Ghost-like with the footlights in their eyes
But where or when we met like this last time I just don't know
It's like a chord that rings and never dies
For infinity.
And now these figures in the wings with all their restless tunes
Are waiting for someone to call their names
They walk the backstage corridors and prowl the dressing-rooms
And vanish to specks of light in the picture-frames
But did they move upon the stage a thousand years ago
In some play in Paris or Madrid?
And was I there among them then, in some travelling show
And is it all still locked inside my head
For infinity.
And some of you are harmonies to all the notes I play;
Although we may not meet still you know me well
While others talk in secret keys and transpose all I say
And nothing I do or try can get through the spell
So one more time we'll dim the lights and ring the curtain up
And play again like all the times before
But far behind the music you can almost hear the sounds
Of laughter like the waves upon the shores
Of infinity.
Eén toneel eerder
Het lijkt wel alsof ik al eerder op dit toneel stond
En de nacht wegjuggelde voor hetzelfde oude publiek
Deze harlekijnen die je hier bij me ziet, hebben ook het podium betreden
Want hier strutten ze weer en maken ze zich druk om hun uur
Ik zie die halfbekende gezichten in de tweede rij
Spookachtig met de voetlichten in hun ogen
Maar waar of wanneer we elkaar voor het laatst zo ontmoetten, weet ik gewoon niet
Het is als een akkoord dat weerklinkt en nooit sterft
Voor altijd.
En nu wachten deze figuren in de coulissen met al hun rusteloze deuntjes
Op iemand die hun namen roept
Ze lopen door de gangen achter het podium en sluipen door de kleedkamers
En verdwijnen in lichtpuntjes in de lijst van het schilderij
Maar hebben ze duizend jaar geleden op het toneel gestaan
In een stuk in Parijs of Madrid?
En was ik daar toen ook bij, in een reizende show
En is het allemaal nog steeds opgesloten in mijn hoofd
Voor altijd.
En sommigen van jullie zijn harmonieën op alle noten die ik speel;
Hoewel we elkaar misschien niet ontmoeten, ken je me goed
Terwijl anderen in geheime toonaarden praten en alles wat ik zeg transponeren
En niets wat ik doe of probeer kan door de betovering heen komen
Dus nog één keer dimmen we het licht en trekken we het gordijn omhoog
En spelen we weer zoals alle keren daarvoor
Maar ver achter de muziek kun je bijna de geluiden horen
Van gelach als de golven op de kusten
Van de eeuwigheid.