An Alarc'h
Eun alarc'h, eu alarc'h tramor,
War lein tour moal kastell armor
Refrain :
Dinn, dinn, daoñ! d'an emgann !
O!dinn, dinn, daoñ!d'an emgann ez an !
Neventi vat d'ar vretoned !
Ha mallozh ruz d'ar C'hallaoued!
Erru ul lestr e pleg ar mor,
E oueliuù gwenn gantañ digor
Digouet an aotrou Yann endro,
Digouet eo da ziwall e vro
D'hon diwall doc'h ar C'hallaoued,
A vac'hom war ar Vretoned.
Ken e laosker ur youc'adenn,
A ra d'an aod ur grenadenn;
Ken e son ar menezioù Laz ;
Ha froen, ha trid ar gazeg c'hlas ;
Ken e kan laouen ar c'hleier,
Kant lev tro-war-do, e pep kêr.
Deut eo an heol, deut eo an hañv ;
Deut eo en-dro an aotrou Yann!
An aotrou yann a zo oaotr mat ;
Ker prim e droad hag e lagad.
Laezh ur Vreizhadez a sunos,
Ul laezh ken yac'h evel gwin koez
Luc'h a daol e c'hoaf p'hen horell,
Ken e vrumenn an neb a sell.
Pa c'hoari kreñv e tarc'h,
Ken e taouhanter den ha marc'h.
Darc'h atav, dalc'h mat, Aotrou Dug
Dao warne! ai'ta!bug-o !bug !
Neb a droc'h 'vel e troc'htez-te,
N'en deus aotrou nemet Doue !
Dalc'homp, Bretoned, dalc'homp mat !
Arsav na truez! gwad oc'h gwad !
Itron Varia Vreizh, skoaz da vro !
Fest 'erbedenner, fest a vo !
Darev ar foenn, piv a falc'ho ?
Darev an ed, piv a vedo?
Ar foenn, an ed, piv a fako ?
Ar roue 'gav gantañ'raio.
Dont a ray a-benn ur gaouad,
Gant ur falc'h arc'hant da falc'hat
Gant ur falc'h arc'hant 'n hor bro-ni,
Ha gant ur falz aour da vediñ.
Mar plijje gant ar C'hallaoued
Daoust hag int mank ar Vretoned ?
Mar plijje gant 'n aotroui roue,
Daoust hag-eñ eo den pe Zoue ?
Skignañ 'ra bleizi Breizh-Izel,
O klevet embann ar brezel,
O klevet ar youc'h, e yudont :
Gant c'hwezh ar Challaoued e reont.
En heñchoù, e-berr e welour
O redek ar gwad evel dour.
Ken 'yey ruz-glaou brusk an houidi,
Hag ar gwasi gwenn o neuiñ.
Muioc'h a dammoù goaf, e skent,
Eget e karnelioù ar vro.
Paotred Bro-C'hall 'lec'h ma kouezhint,
Betek deiz ar varn e c'hourve'int;
Betek deiz ar varn hag ar feustl,
Gant an Trubard a ren ar reustl.
An diveradur eus ar gwez
'Ray dour benniget war e vez !
Un Alarc'h
Un alarc'h, un alarc'h de mer,
Sur le bord du vieux château de mer
Refrain :
Dinn, dinn, allez ! à la bataille !
Oh ! dinn, dinn, allez ! à la bataille j'y vais !
Pas de pitié pour les Bretons !
Et malédiction rouge sur les Français !
Un navire arrive dans la mer,
Il pleure des larmes blanches en s'ouvrant
Le seigneur Yann est en route,
Il est là pour défendre son pays
Pour nous protéger des Français,
On se bat pour les Bretons.
Ainsi on lâche un cri de guerre,
Qui fait trembler le rivage comme une grenade ;
Ainsi sonnent les montagnes de Laz ;
Et les rivières, et les pattes du cheval noir ;
Ainsi chante joyeusement les cloches,
Cent fois autour, dans chaque ville.
Le soleil est là, l'été est là ;
Le seigneur Yann est de retour !
Le seigneur Yann est un bon gars ;
Si gentil avec ses pieds et ses yeux.
Un bretonne qui chante,
Une chanson aussi douce que du vin frais.
Un coup de poing dans la tête si tu oses,
Ainsi il frappe celui qui regarde.
Quand il joue fort, il frappe,
Ainsi il fait tomber homme et cheval.
Tiens bon, reste fort, Seigneur Duc
Allez, à lui ! ai'ta ! boum-o ! boum !
Celui qui tombe comme un traître,
N'a pour seigneur que Dieu !
Tenons bon, Bretons, tenons bon !
Ne pleurez pas ! du sang sur du sang !
Dame Varia de Bretagne, protège ton pays !
Fête des rebelles, fête à venir !
Qui va crier, qui va pleurer ?
Qui va se battre, qui va se battre ?
Le cri, le pleur, qui va se battre ?
Le roi l'aura avec lui.
Il viendra pour un cri de guerre,
Avec un cri d'argent pour crier
Avec un cri d'argent dans notre pays,
Et avec un cri d'or pour se battre.
Si ça plaît aux Français
Pourquoi manquent-ils de respect aux Bretons ?
Si ça plaît au seigneur roi,
Est-ce un homme ou Dieu ?
Ils lâchent des loups en Bretagne,
En entendant annoncer la guerre,
En entendant le cri, ils s'enfuient :
Avec le souffle des Français, ils le font.
Dans les hauteurs, à peine on voit
Le sang couler comme de l'eau.
Ainsi le rouge éclatant du sang de l'ennemi,
Et le blanc des larmes qui tombent.
Plus de coups de poing, en un instant,
Que dans les coins de la région.
Les gars de France là où ils tombent,
Jusqu'au jour du jugement ils se cacheront ;
Jusqu'au jour du jugement et de la punition,
Avec le Trublion qui mène la révolte.
La dévastation des arbres
Fait couler de l'eau bénite sur son visage !