395px

Frühling

Alban Skenderaj

Pranvera

Një çast dhe asgjë s'është më si dikur
Një fjalë që vrau më shumë se një gur
Një vit që, për çdo ditë, më shtohet malli
Një jetë porsi i vdekur për së gjalli

Ditë e natë statujë unë qëndroj te dera
Pres më kot një ditë që të çel' pranvera
Bjer, o shi, ti bjer dhe kujtimet laji
Dil, o Diell, ti dil, edhe lotët thaji

Një peng për një më fal që s'u tha kurrë
Një plagë që mbeti hapur nën lëkurë
Një vit që, për çdo ditë, më shtohet malli
Një jetë, por si i vdekur për së gjalli

Ditë e natë statujë unë qëndroj te dera
Pres më kot një ditë që të çel' pranvera
Bjer, o shi, ti bjer dhe kujtimet laji
Dil, o Diell, ti dil, edhe lotët thaji
Ditë e nët statujë unë qëndroj te dera
Pres më kot një ditë që të çel' pranvera
Bjеr, o shi, ti bjer dhe kujtimet laji
Dil, o Diеll, ti dil, edhe lotët thaji

Frühling

Ein Moment und nichts ist mehr wie früher
Ein Wort, das mehr verletzte als ein Stein
Ein Jahr, in dem, Tag für Tag, die Sehnsucht wächst
Ein Leben, als wäre ich tot und lebendig zugleich

Tag und Nacht stehe ich wie eine Statue an der Tür
Warte vergeblich auf einen Tag, an dem der Frühling kommt
Regne, oh Regen, regne und wasch die Erinnerungen weg
Komm heraus, oh Sonne, komm heraus und trockne die Tränen

Ein Bedauern für ein "Entschuldige", das nie gesagt wurde
Eine Wunde, die offen bleibt unter der Haut
Ein Jahr, in dem, Tag für Tag, die Sehnsucht wächst
Ein Leben, aber wie ein Toter, der lebendig ist

Tag und Nacht stehe ich wie eine Statue an der Tür
Warte vergeblich auf einen Tag, an dem der Frühling kommt
Regne, oh Regen, regne und wasch die Erinnerungen weg
Komm heraus, oh Sonne, komm heraus und trockne die Tränen
Tag und Nacht stehe ich wie eine Statue an der Tür
Warte vergeblich auf einen Tag, an dem der Frühling kommt
Regne, oh Regen, regne und wasch die Erinnerungen weg
Komm heraus, oh Sonne, komm heraus und trockne die Tränen

Escrita por: Alban Skenderaj