Pranvera
Një çast dhe asgjë s'është më si dikur
Një fjalë që vrau më shumë se një gur
Një vit që, për çdo ditë, më shtohet malli
Një jetë porsi i vdekur për së gjalli
Ditë e natë statujë unë qëndroj te dera
Pres më kot një ditë që të çel' pranvera
Bjer, o shi, ti bjer dhe kujtimet laji
Dil, o Diell, ti dil, edhe lotët thaji
Një peng për një më fal që s'u tha kurrë
Një plagë që mbeti hapur nën lëkurë
Një vit që, për çdo ditë, më shtohet malli
Një jetë, por si i vdekur për së gjalli
Ditë e natë statujë unë qëndroj te dera
Pres më kot një ditë që të çel' pranvera
Bjer, o shi, ti bjer dhe kujtimet laji
Dil, o Diell, ti dil, edhe lotët thaji
Ditë e nët statujë unë qëndroj te dera
Pres më kot një ditë që të çel' pranvera
Bjеr, o shi, ti bjer dhe kujtimet laji
Dil, o Diеll, ti dil, edhe lotët thaji
Spring
A moment and nothing is the same as before
A word that killed more than a stone
A year that, every day, increases my longing
A life like dead for the living
Day and night statue I stand at the door
I wait in vain for a day that spring will come
Fall, oh rain, you fall and wash away the memories
Rise, oh Sun, you rise, and dry the tears
A grudge for an apology that was never said
A wound that remained open under the skin
A year that, every day, increases my longing
A life, but like dead for the living
Day and night statue I stand at the door
I wait in vain for a day that spring will come
Fall, oh rain, you fall and wash away the memories
Rise, oh Sun, you rise, and dry the tears
Day and night statue I stand at the door
I wait in vain for a day that spring will come
Fall, oh rain, you fall and wash away the memories
Rise, oh Sun, you rise, and dry the tears