Pranvera
Një çast dhe asgjë s'është më si dikur
Një fjalë që vrau më shumë se një gur
Një vit që, për çdo ditë, më shtohet malli
Një jetë porsi i vdekur për së gjalli
Ditë e natë statujë unë qëndroj te dera
Pres më kot një ditë që të çel' pranvera
Bjer, o shi, ti bjer dhe kujtimet laji
Dil, o Diell, ti dil, edhe lotët thaji
Një peng për një më fal që s'u tha kurrë
Një plagë që mbeti hapur nën lëkurë
Një vit që, për çdo ditë, më shtohet malli
Një jetë, por si i vdekur për së gjalli
Ditë e natë statujë unë qëndroj te dera
Pres më kot një ditë që të çel' pranvera
Bjer, o shi, ti bjer dhe kujtimet laji
Dil, o Diell, ti dil, edhe lotët thaji
Ditë e nët statujë unë qëndroj te dera
Pres më kot një ditë që të çel' pranvera
Bjеr, o shi, ti bjer dhe kujtimet laji
Dil, o Diеll, ti dil, edhe lotët thaji
Lente
Een moment en niets is meer zoals het was
Een woord dat meer verwondt dan een steen
Een jaar dat, met elke dag, de heimwee groeit
Een leven als een dode, levend in de schaduw
Dag en nacht sta ik als een standbeeld bij de deur
Wacht tevergeefs op een dag dat de lente komt
Laat vallen, oh regen, laat vallen en was de herinneringen weg
Kom, oh Zon, kom en droog ook de tranen
Een spijt voor een sorry dat nooit is gezegd
Een wond die open blijft onder de huid
Een jaar dat, met elke dag, de heimwee groeit
Een leven, maar als een dode, levend in de schaduw
Dag en nacht sta ik als een standbeeld bij de deur
Wacht tevergeefs op een dag dat de lente komt
Laat vallen, oh regen, laat vallen en was de herinneringen weg
Kom, oh Zon, kom en droog ook de tranen
Dag en nacht sta ik als een standbeeld bij de deur
Wacht tevergeefs op een dag dat de lente komt
Laat vallen, oh regen, laat vallen en was de herinneringen weg
Kom, oh Zon, kom en droog ook de tranen
Escrita por: Alban Skenderaj