De Estradear Nas Pedras
Errei bastante pra menos errar, levei pealos de matungos mansos
Tantos afagos de torunos bravos, que moldaram meu jeito de andejar
Feri aqueles que gostava tanto, e dei carinhos a quem nem conhecia
Mas foi andando, que a estrada um dia mostrou-me o rumo que busquei no canto
As tantas pedras que feriram cascos, criaram calos que tenho nos dedos
E em bordoneios, aprendi segredos, desta guitarra que traz o cheiro do campo
Mas sigo o rastro que um dia aprendi, por mais difícil que fosse seguir
Este caminho que escolhi pra mim, trilhando assim: A guitarra, basto e canto
Cansei cavalos no meu estradear, buscando um rumo convergente ao meu
Mas sei que tantos buscam como eu, caminhos puros para camperear
Não uso fio nas rosetas da espora, pois meu cavalo sabe meu pensar
De andejar, buscando no canto: O pasto verde, aguada pura e yerba buena pra matear
Quando desenrodilhei o bichará, pra aquecer o corpo judiado,
Trote cansado, melenas tordilhas, ainda buscando razões para caminhar
Olhei parceiros, nos olhos, nas crinas, para ver quem estava do meu lado
Seguir o legado, de ser um campeiro, um cancioneiro: Ser parte da história
De tanto cruzar destinos de pedras, hoje mais calmo, bueno e veterano
Por aragano entendo as pedras e o porquê deste penar
Sou mais feliz por ter um canto puro, como as pedras em que me alicercei
Com minha pena seguirei meu canto. Pra seguir eterno: Meu povo e lugar
De Estradear Nas Pedras
Erré lo suficiente para errar menos, recibí golpes de matungos mansos
Tantos abrazos de torunos bravos, que moldearon mi forma de caminar
Herí a aquellos que tanto quería, y di cariño a quienes ni siquiera conocía
Pero fue caminando, que la ruta un día me mostró el rumbo que buscaba en la esquina
Las tantas piedras que hirieron cascos, crearon callos que tengo en los dedos
Y en bordoneos, aprendí secretos, de esta guitarra que trae el olor del campo
Pero sigo el rastro que un día aprendí, por más difícil que fuera seguir
Este camino que elegí para mí, recorriéndolo así: La guitarra, basto y canto
Cansé caballos en mi caminar, buscando un rumbo convergente al mío
Pero sé que muchos buscan como yo, caminos puros para camperear
No uso hilo en las rosetas de la espuela, pues mi caballo sabe lo que pienso
De caminar, buscando en la esquina: El pasto verde, agua pura y yerba buena para matear
Cuando desenredé el bichará, para calentar el cuerpo maltratado
Trote cansado, crines tordillas, aún buscando razones para caminar
Miré a los compañeros, a los ojos, en las crines, para ver quién estaba a mi lado
Seguir el legado, de ser un campero, un trovador: Ser parte de la historia
De tanto cruzar destinos de piedras, hoy más tranquilo, bueno y veterano
Por aragano entiendo las piedras y el porqué de este sufrir
Soy más feliz por tener un canto puro, como las piedras en las que me cimenté
Con mi pluma seguiré mi canto. Para seguir eterno: Mi gente y lugar
Escrita por: Juan Daniel Isernhasen