De mannenwoestijn
Die blonde uit Polen is er niet meer, er zit een rooie uit Zweden of zo.
Die Giorgio heeft al het geld door het fruit heen gejaagd. 'Gone,' zegt
ie, 'gone with the flow.' En wij gaan weer door, maar toch iets anders dan
net, denkend aan Laura uit Lodz. Waar ze diep in ons lijf de droom levend
hield, zit nu iets vuils en verrots... ah... verrot!
't Is koud, 't is hard, niet zoals 't moet zijn. 't Is laat, altijd nacht
in de mannenwoestijn.
En thuis zit moeder de vrouw met het kind en denkt aan het geld en de pot.
Ze regeert met de lepel, heerst met de lap, ze is een sloof gekleed in een
vod. Maar wij zoeken nog door naar dat ene moment, het wonder, de zonde,
de waan. Kruipen verschopt door het stof van de goot voor die pijnstoot
van komen en gaan... uh... gaan!
't Is koud, 't is hard, niet zoals 't moet zijn. 't Is laat, altijd nacht
in de mannenwoestijn.
John met z'n motor hebben we lang niet gezien, maar vanavond staat ie weer
op de brug. De hele buurt zwijgt als ie donderend roept: 'Ik ben vrij, hé
Ger, ik ben terug.' En wij gaan weer door in het heilloze spoor, waar de
bloem van de jeugd wordt vertrapt. Hoe woest je ook kijkt, hoe vrij je ook
bent, je weet dat je nooit meer ontsnapt... ah... ontsnapt.
't Is koud, 't is hard, niet zoals 't moet zijn. 't Is laat, altijd nacht
in de mannenwoestijn.
De rolluiken neer, het vuil op de stoep, de zwerver bijt op z'n lip. De
hemel is diep, de aarde is stil, de stad ligt verkracht op de klip. Maar
wij gaan nog door, zo ver als maar kan, willen alle shit van ons af. Om
licht als een veer, zonder wrok, zonder spijt, te kunnen opgaan in de buik
van het graf... ah... het graf.
't Is koud, 't is hard, niet zoals 't moet zijn. 't Is laat, altijd nacht
in de mannenwoestijn.
El desierto de los hombres
La rubia de Polonia ya no está, hay una pelirroja de Suecia o algo así.
Giorgio ha derrochado todo el dinero en frutas. 'Se fue', dice
'con la corriente'. Y seguimos adelante, pero algo diferente
que antes, pensando en Laura de Lodz. Donde ella mantenía viva
la ilusión en lo más profundo de nuestro ser, ahora hay algo sucio y podrido... ah... podrido.
Hace frío, es duro, no como debería ser. Es tarde, siempre es de noche
en el desierto de los hombres.
Y en casa, la madre de familia con el niño piensa en el dinero y la olla.
Gobierna con la cuchara, domina con el trapo, es una esclava vestida con un
harapo. Pero seguimos buscando ese momento, el milagro, el pecado,
la locura. Arrastrándonos por el polvo de la callejuela por ese golpe de dolor
de ir y venir... uh... ir.
Hace frío, es duro, no como debería ser. Es tarde, siempre es de noche
en el desierto de los hombres.
A John con su moto no lo hemos visto en mucho tiempo, pero esta noche
está de vuelta en el puente. Todo el vecindario calla cuando grita estruendosamente:
'Soy libre, eh Ger, estoy de vuelta'. Y seguimos adelante en el camino sin salida,
donde la flor de la juventud es pisoteada. Por más salvaje que mires, por más libre que seas,
sabes que nunca escaparás de nuevo... ah... escapar.
Hace frío, es duro, no como debería ser. Es tarde, siempre es de noche
en el desierto de los hombres.
Las persianas bajadas, la suciedad en la acera, el vagabundo mordiéndose el labio.
El cielo es profundo, la tierra está quieta, la ciudad yace violada en el acantilado.
Pero seguimos adelante, tan lejos como podamos, queremos deshacernos de toda la mierda.
Para ser ligeros como una pluma, sin rencor, sin arrepentimiento,
para poder fundirnos en el vientre de la tumba... ah... la tumba.
Hace frío, es duro, no como debería ser. Es tarde, siempre es de noche
en el desierto de los hombres.