De muur van geraardsbergen
Als de natte wind in je botten dringt
En de hamer zingt langs je oor:
'Hier nog een lel dan op je nek!'
De keienstraat door je benen slaat
En het pijnbeest knaagt aan je knie,
Het einde loert in de drek.
Ja, dan komt de muur en hij bijt meteen,
Het zuur snijdt door je heen, gemeen, een, twee, nee.
Hij trekt je adem en je snot vanonder uit je rauwe strot.
Waarom, o God, waarom?
Als de dunne schijt langs je dijen glijdt
En de hele zooi rijdt van je weg.
Nooit kom ik verder dan de goot.
En je wordt klein en het is allemaal schijn
En je zou meer moeten zijn dan een dweil.
Waarom, moeder, ben ik al dood?
Ja, dit is de muur en hij is diep en vuil,
Een spleet, gat, knekelkuil. Hoe kom ik eruit?
Hij hangt aan mijn rug als een blok beton,
Knijpt de godvers uit mijn droge tong.
Ah hond, ja hond, nu moet je gaan.
Wordt het stof of wordt het goud?
Wordt het gras of wordt het steen?
Wordt het nacht of licht?
Ah, ik neem die bult alleen.
Ja, dit is de muur en ik vreet hem op,
Schop mijn drog over de top en jank, jank, jank niet meer.
Het gaat alweer naar benee, ik jaag met de besten mee,
o nee, mij krijgen ze niet.
Het gaat alweer naar benee, ik jaag met de besten mee,
O nee, mij krijgen ze niet.
El muro de Geraardsbergen
Cuando el viento húmedo penetra en tus huesos
Y el martillo canta junto a tu oído:
'¡Aquí otro golpe en tu cuello!'
La calle empedrada golpea tus piernas
Y la bestia del dolor roe tu rodilla,
El final acecha en el lodazal.
Sí, entonces llega el muro y muerde de inmediato,
El ácido corta a través de ti, despiadado, uno, dos, no.
Te quita el aliento y los mocos de tu cruda garganta.
¿Por qué, oh Dios, por qué?
Cuando la diarrea corre por tus muslos
Y todo el desastre se aleja de ti.
Nunca avanzo más allá de la zanja.
Y te vuelves pequeño y todo es una farsa
Y deberías ser más que un trapo.
¿Por qué, madre, ya estoy muerto?
Sí, este es el muro y es profundo y sucio,
Una grieta, agujero, fosa de huesos. ¿Cómo salgo de aquí?
Se aferra a mi espalda como un bloque de concreto,
Exprime las maldiciones de mi lengua seca.
Ah perro, sí perro, ahora debes irte.
¿Será polvo o será oro?
¿Será hierba o será piedra?
¿Será noche o luz?
Ah, enfrentaré esa colina solo.
Sí, este es el muro y lo devoro,
Empujo mi engaño sobre la cima y no lloro más.
Ya va de nuevo hacia abajo, persigo con los mejores,
Oh no, no me atraparán.
Ya va de nuevo hacia abajo, persigo con los mejores,
Oh no, no me atraparán.