Er is geen later meer
Nu je dan eindelijk weet hoe ik ben,
Dat ik alleen voor mezelf leef en jou niet eens meer ken,
Nu je nog wacht met gaan tot het kan,
Luister dan voor het laatst naar je verzopen man.
Mooi ben je, mijn kooi ben je,
rots en hooi ben je,
Lage luchten, zomer van weleer.
Groot ben je, mijn schoot ben je,
Klip en boot ben je,
Wind en water en er is geen later meer.
Ik heb ook mijn droom, mijn eigen waan.
Ik klamp me eraan vast om niet teloor te gaan.
Ik ben nooit zo heel erg sterk, zo'n man van staal geweest,
De liefde is een zoet vergif en een gevaarlijk beest.
Vuil was je, een muil was je,
Een koude kuil als je
voelde dat die grote boot niet kwam.
Zuur was je, een muur was je,
Onguur als je naar me loerde
met die ogen van een slang.
Hoe het is gegaan, als met een jonge vrucht,
De hitte en de storm, het vocht en de koude lucht.
Wat is weggerot, wat zat vastgeklit,
Wat gebleven is, alleen die blanke pit.
Mooi ben je, mijn kooi ben je,
rots en hooi ben je,
Lucht met wolken, zomer van weleer.
Groot ben je, mijn schoot ben je,
Klip en boot ben je,
Wind en water en er is geen later meer
Ya no hay futuro
Ahora que finalmente sabes cómo soy,
Que solo vivo para mí mismo y ni siquiera te conozco,
Ahora que aún esperas irte cuando puedas,
Escucha por última vez a tu hombre ahogado.
Hermosa eres, mi jaula eres,
roca y heno eres,
Cielos bajos, verano de antaño.
Grande eres, mi regazo eres,
Acantilado y barco eres,
Viento y agua y ya no hay futuro.
También tengo mi sueño, mi propia ilusión.
Me aferro a ella para no perderme.
Nunca fui tan fuerte, un hombre de acero,
El amor es un dulce veneno y una bestia peligrosa.
Sucia eras, una boca eras,
Un hoyo frío cuando
sentías que ese gran barco no venía.
Amarga eras, una pared eras,
Siniestra cuando me mirabas
con esos ojos de serpiente.
Cómo ha sido, como con un fruto joven,
El calor y la tormenta, la humedad y el aire frío.
Lo que se pudrió, lo que quedó pegado,
Lo que permanece, solo ese núcleo blanco.
Hermosa eres, mi jaula eres,
roca y heno eres,
Aire con nubes, verano de antaño.
Grande eres, mi regazo eres,
Acantilado y barco eres,
Viento y agua y ya no hay futuro