Golf van biskaye
De zee ging hoog, het schip bewoog
Stampend langs de hemelboog, steeds hoger en hoger.
En dan weer diep, bij elke zwiep
Die trillend door het ijzer liep, steeds dieper en dieper.
Ik stond met Arie op de brug, er was voor ons geen weg meer terug,
De wereld was achter de rug, geschonden.
Maar ergens in ons vuile bloed
School honger nog naar glans en gloed
Van wat door vreemde straten wroet, als zonde.
De hemel zonk, de maan verdronk,
Overal om ons heen weerklonk het stormen, o de stormen.
Het beest brak uit, greep de schuit,
Smeet hem terug en weer vooruit en gromde, oe hij gromde.
En wij gromden net als hij, opgehitst door de razernij,
Lachend om de woestenij, het bonzen.
Want hoe het ook beukte op de plas
Tegen de boeg van de Deo Gratias,
Die ongetemde woede was de onze.
Als jullie daar nog ergens zijn,
Denk dan aan ons hier in de nacht.
Ook al komen we nooit meer thuis,
Er moet iemand zijn die wacht.
We werden grauw van heb ik jou
Daar even stevig in mijn klauw, hé zeeman, o zeeman,
Je grote mond is nu verstomd
In zware golven kots en stront, hé zeeman, o zeeman.
Dat was het enige wat je hoorde, die stem die door je hersens boorde,
Je woedend achterna zat door de scherven.
Het leek wel of ie op ons kauwde,
Het diep in onze smoelen stouwde
Dat we ooit in waanzin zouden sterven.
Als jullie daar nog ergens zijn,
Denk dan aan ons hier in de acht.
Ook al komen we nooit meer thuis,
Er moet iemand zijn die wacht.
Golfo de Vizcaya
El mar se agitaba, el barco se movía
Golpeando a lo largo del arco del cielo, cada vez más alto
Y luego más profundo, con cada sacudida
Que temblaba a través del hierro, cada vez más profundo
Estaba con Arie en la cubierta, no había vuelta atrás para nosotros
El mundo estaba en el pasado, dañado
Pero en nuestra sangre sucia aún se escondía el hambre
Por el brillo y el resplandor
De lo que se arrastra por calles extrañas, como pecado
El cielo se hundió, la luna se ahogó
En todas partes a nuestro alrededor resonaban las tormentas, oh las tormentas
La bestia se desató, agarró el barco
Lo lanzó hacia atrás y hacia adelante y gruñó, oh cómo gruñó
Y nosotros gruñíamos como él, excitados por la furia
Riendo de la desolación, el golpeteo
Porque aunque golpeara en el agua
Contra la proa del Deo Gratias
Esa furia indomable era nuestra
Si aún están por ahí en algún lugar
Piensen en nosotros aquí en la noche
Aunque nunca regresemos a casa
Debe haber alguien esperando
Nos volvimos grises de tanto aguantar
Allí, agarrándote fuerte, ¡oye marinero, oh marinero!
Tu gran boca ahora está callada
En olas pesadas de vómito y mierda, ¡oye marinero, oh marinero!
Eso fue lo único que escuchaste, esa voz que perforaba tu cerebro
Que te perseguía furiosamente entre los escombros
Parecía que nos estaba masticando
Que nos estaba metiendo en la boca
Que algún día moriríamos en la locura
Si aún están por ahí en algún lugar
Piensen en nosotros aquí en la noche
Aunque nunca regresemos a casa
Debe haber alguien esperando