Stad van de vreemden
In de stad van de vreemden
Gaan de lampen branden op richels en randen
met hoog op de toren het kruis van de hoop
Voor de gevluchte sloebers,de verdwaalde zoekers
Naar geld, liefde en thuis.
In de stad van de vreemden
Gaat het oerwoud bonken,
ransen en ronken van lust.
En je ziet in de ogen dat de droom is vervlogen,
maar het vuur nog niet is geblust.
In de stad van de vreemden vannacht
Gaan de vreemden weer plat voor de stad,
Want ze is moeder en hoer,
Maakt als loeder haar toer
En dat doet ze zo sappig als wat,
Dat doet ze zo hitsig als wat,
Dat doet ze zo lekker als wat.
In de stad van de vreemden
Gaan de zuipers brullen van de pijn in hun lullen
Niet te smoren in voetbal en bier.
En als dan de wijven niet willen
Gaan ze nog harder gillen
En schoppen elkaar verrot als vertier.
In de stad van de vreemden
Gaan de sirenes schreeuwen,
Maar de goden hebben al eeuwenlang vrij.
Die zitten te gokken, dure dranken te klokken
En hun enige inzet zijn wij.
In de stad van de vreemden vannacht
Gaan de vreemden weer plat voor de stad,
Want ze is moeder en hoer,
Maakt als loeder haar toer
En dat doet ze zo sappig als wat,
Dat doet ze zo hitsig als wat,
Dat doet ze zo lekker als wat.
In de stad van de vreemden
Gaan de eenzamen dwalen,
Langs de straat lopen malen,
Door het donker tot geesten gemaakt.
En ze volgen de zwalkende kreten,
Die door hun hersens vreten,
Onwetend zoekgeraakt.
En ze voelen zich hoog als een koning
In het heelal als hun woning verlicht.
En terwijl ze nog zweven,
uit de grafkuil geheven,
Door het geluk opgewreven
naar de gleuf van het leven,
Slaat de val al achter ze dicht.
In de stad van de vreemden vannacht
Gaan de vreemden weer plat voor de stad,
Want ze is moeder en hoer,
Maakt als loeder haar toer
En dat doet ze zo sappig als wat,
Dat doet ze zo hitsig als wat,
Dat doet ze zo sappig als wat.
In de stad van de vreemden vannacht.
Ciudad de los extraños
En la ciudad de los extraños
Las luces brillan en cornisas y bordes
con la cruz de la esperanza en lo alto de la torre
Para los desamparados, los buscadores perdidos
En busca de dinero, amor y un hogar.
En la ciudad de los extraños
La selva retumba,
gruñe y ronca de lujuria.
Y en los ojos se ve que el sueño se ha desvanecido,
pero el fuego aún no se ha extinguido.
En la ciudad de los extraños esta noche
Los extraños se rinden ante la ciudad,
Porque es madre y puta,
Hace su recorrido como una zorra
Y lo hace tan jugoso como sea,
Lo hace tan excitante como sea,
Lo hace tan delicioso como sea.
En la ciudad de los extraños
Los borrachos gritan de dolor en sus miembros
Que no pueden calmar con fútbol y cerveza.
Y si las mujeres no quieren
Gritan aún más fuerte
Y se golpean entre ellos como diversión.
En la ciudad de los extraños
Las sirenas aúllan,
Pero los dioses llevan siglos libres.
Están apostando, bebiendo licores caros
Y su única apuesta somos nosotros.
En la ciudad de los extraños esta noche
Los extraños se rinden ante la ciudad,
Porque es madre y puta,
Hace su recorrido como una zorra
Y lo hace tan jugoso como sea,
Lo hace tan excitante como sea,
Lo hace tan delicioso como sea.
En la ciudad de los extraños
Los solitarios deambulan,
Caminan por las calles dando vueltas,
Convertidos en fantasmas por la oscuridad.
Y siguen los gritos errantes,
Que devoran sus mentes,
Perdidos sin saberlo.
Y se sienten como reyes
En el universo como su morada iluminada.
Y mientras siguen flotando,
levantados de la tumba,
por la felicidad acariciados
hacia la grieta de la vida,
la trampa se cierra detrás de ellos.
En la ciudad de los extraños esta noche
Los extraños se rinden ante la ciudad,
Porque es madre y puta,
Hace su recorrido como una zorra
Y lo hace tan jugoso como sea,
Lo hace tan excitante como sea,
Lo hace tan jugoso como sea.
En la ciudad de los extraños esta noche.