Stad van je leven, stad van je dood
Je was als kind de derde, eigenlijk al te veel.
Als je handen voelde was het om je keel.
Je werd die stille jongen van de laatste rij,
Die zijn kop moest houden als hij ineens wat zei.
En je droomde van de stad, dat zoete moeras,
Waar iedereen kroop, niemand iets was,
Straten vol licht voor dat donkere gat,
Waarvan je al wist dat het diep in je zat.
Stad van de dorst, die zuigt aan je bloed,
Danst als een aap met wat je ook doet,
Die deint door de nacht als een dolende boot,
Stad van je leven, stad van je dood.
Je bent toen aangekomen, je was zo wild en gek.
Ze konden klappen krijgen, ze hingen om je nek.
Je was niet meer te stuiten, ging als de storm tekeer.
Het einde was geen einde, alleen maar meer en meer.
En je zeilde door de stad, versleet ze per tien,
Een vlek in het bed en dan nooit meer zien.
Snel naar De Dijk, misschien was er nog iets,
Die richel zo glad en al het andere niets.
Stad die zich kleedt in de waan van de dag,
Achter haar aan met dat gif in je lach.
Die bonkende stroom, die stoom en die stoot,
Stad van je leven, stad van je dood.
Ineens is het afgelopen, uitverkocht.
Alleen jezelf nog over, die je eigenlijk nooit zo mocht.
Je voelt dat kind weer in je, achter het muurtje staan.
Je kon 't wel vergeten, maar niet verslaan.
En daar loop je door de stad, belaagd en beloerd.
Vanwege die schuld en dat je het hebt verhoerd.
Blijf weg uit die buurt, je wordt er vervloekt,
Maar je slaapwandelt door, alsof je 't zoekt.
O stad van de wraak, ze sleuren je mee,
Slaan met je kop op de vloer van de plee.
En het laatst wat je snuift is het gruis van de goot.
Stad van je leven, stad van je dood.
Ciudad de tu vida, ciudad de tu muerte
Fuiste el tercero cuando era niño, en realidad demasiado
Si sentías las manos, estaba alrededor de tu garganta
Te convertiste en ese chico tranquilo de la última fila
Que tuvo que callarse cuando de repente dijo algo
Y soñaste con la ciudad, ese dulce pantano
Donde todo el mundo se arrastraba, nadie era nada
Calles llenas de luz para ese agujero oscuro
Que ya sabías que estaba en lo más profundo de ti
Ciudad de sed, que chupa tu sangre
Baila como un mono con lo que hagas
Se sienta a lo largo de la noche como un barco errante
Ciudad de tu vida, ciudad de tu muerte
Llegaste entonces, estabas tan salvaje y loco
Podrían recibir puñetazos, colgaban alrededor de tu cuello
Eras imparable, fuiste como la tormenta
El fin no era un fin, sólo más y más
Y navegaste por la ciudad, los usaste a las diez
Una mancha en la cama y luego nunca volver a ver
Rápidamente a De Dijk, tal vez había algo
Esa cornisa tan suave y todo lo demás nada
Ciudad que se viste con la ilusión del día
Ve tras ella con ese veneno en tu sonrisa
Ese torrente fuerte, el vapor y el choque
Ciudad de tu vida, ciudad de tu muerte
De repente se acabó, se agotó
Sólo te fuiste, a quien nunca te gustó
Puedes sentir a ese chico dentro de ti otra vez, detrás de la pared
Podrías olvidarlo, pero no pudiste vencerlo
Y allí se camina por la ciudad, sitiada y recompensada
Debido a la culpa y el hecho de que la criaste
Aléjate de ese vecindario, serás maldecido allí
Pero estás sonámbulo, como si lo estuvieras buscando
¡Oh ciudad de venganza, te arrastran!
Golpéate la cabeza en el suelo del inodoro
Y lo último que oles es el grano de la alcantarilla
Ciudad de tu vida, ciudad de tu muerte