Cabaré
Foi num cabaré de feira, ruidoso
Que uma vez ouvi cantar, comovido
Uma canção de rameira, sem ter gozo
Que depois me fez chorar, bem sentido
Era a canção da alegria, couplé novo
Mas a pobre que a cantava, eu bem a vi
Naquela noite sorria, para o povo
E ao mesmo tempo chorava, para si
É que a linda cantadeira, tão formosa
Mais linda do que ninguem, certamente
Sentia a dor traiçoeira, rancorosa
A magoar-lhe o peito de mãe, cruelmente
Tinha um filhinho doente, quase á morte
E a pobre ganhava a vida, só de fel
Cantando a rir tristemente, por má sorte
Uma canção de perdida, bem cruel
Cabaré
Het was in een luidruchtig cabaret,
Dat ik ooit hoorde zingen, ontroerd
Een lied van een hoer, zonder vreugde
Dat me later deed huilen, diep geraakt
Het was het lied van de vreugde, een nieuw couplet
Maar de arme die het zong, ik zag haar goed
Die avond glimlachte ze, naar het publiek
En tegelijkertijd huilde ze, voor zichzelf
Want de mooie zangeres, zo prachtig
Mooier dan wie dan ook, dat is zeker
Voelde de verraderlijke pijn, vol wrok
Die haar moederhart kwetste, wreed
Ze had een zieke kleine, bijna dood
En de arme verdiende haar brood, met alleen maar gal
Zingend met een treurige lach, door pech
Een lied van verloren, zo wreed
Escrita por: Alfredo Marceneiro