Tricana
Contou-me o rouxinol, velhinho do Choupal
Que a mais linda varina, havia de se finar
Por ter repudiado o seu amor fatal
Um jovem trovador, por quem se apaixonara
Vinha cantar na mesma, as suas serenatas
Nas margens do Mondego, o gentil trovador
Sem se importar jamais, nas suas canções gratas
Da pobre que morrera, entregue ao seu amor
E diz que desde então, um eco murmurante
Que no Choupal responde, à banda estudantina
É da Tricana a voz, que julga ser o amante
Que hoje por lá canta, a sua triste sina
Tricana
Vertelde me de nachtegaal, oude van Choupal
Dat het mooiste meisje, zou sterven in de strijd
Omdat ze de fatale liefde had afgewezen
Een jonge troubadour, waar ze verliefd op was
Hij kwam zingen in dezelfde, zijn serenades
Aan de oevers van de Mondego, de vriendelijke troubadour
Zonder ooit te geven om, in zijn dankbare liedjes
Van de arme die was gestorven, overgegeven aan zijn liefde
En hij zegt dat sindsdien, een fluisterend echo
Die in Choupal weerklinkt, voor de studentenband
Is de stem van de Tricana, die denkt dat ze de minnaar is
Die daar vandaag zingt, over zijn treurige lot