Fado Amália
Amália, quis Deus que fosse o meu nome
Amália, e acho-lhe um jeito engraçado
Bem nosso e popular, quando oiço alguém gritar
Amália, canta-me o fado
Amália, esta palavra ensinou-me
Amália, tu tens na vida que amar
São ordens do Senhor, e Amália sem amor
Não liga, tens de gostar
E como, até morrer, amar é padecer
Amália, chora a cantar!
Amália, disse-me alguém com ternura
Ai, Amália, da mais bonita maneira
E eu, toda coração, julguei ouvir então
Amália, pela vez primeira
Amália, andas agora à procura
Ai, Amália, daquele amor, mas sem fé
Alguém já mo tirou, alguém o encontrou
Na rua, com a outra ao pé
E a quem lhe fala em mim já só responde assim
A Amália? Não sei quem é!
Fado Amália
Amália, God heeft gewild dat ik zo heet
Amália, ik vind het een grappige naam
Zo typisch en populair, als ik iemand hoor roepen
Amália, zing voor me het fado
Amália, dit woord heeft me geleerd
Amália, je moet in het leven liefhebben
Het zijn bevelen van de Heer, en Amália zonder liefde
Dat kan niet, je moet het leuk vinden
En zoals, tot de dood, liefhebben is lijden
Amália, huilend terwijl je zingt!
Amália, iemand zei het me met tederheid
Oh, Amália, op de mooiste manier
En ik, vol van gevoel, dacht dat ik het hoorde
Amália, voor de eerste keer
Amália, je bent nu op zoek
Oh, Amália, naar die liefde, maar zonder hoop
Iemand heeft het van me afgenomen, iemand heeft het gevonden
Op straat, met een ander naast zich
En degene die over mij praat, antwoordt nu zo
Amália? Ik weet niet wie dat is!