De Toorn (Talisman)
In onmin kleurt het koper de beenderen
Verroest omdat het moest
Bevuild, vergeeld, niet te vergaan
Over de steen volhardt het geronnen bloed, omdat het Moët
Gebenedijd dool ik doorheen dit tranendal, de dode eik buiten bereik
De dode eik
Geveld, gefaald, door twijfel overmand
Dit blijft jouw land
Erbarmen
Omarme mij met jouw ogen, met mededogen
Berg mij in jouw hand in leegte en gemis
Jouw doornen, in de lege nis, vergaren het lege zwartdieptriest in mij
Omarme mij
Och arme mij
Draaien of keren
Zijn warmte vereren
We blijven de natuur, de tijd, de dood schuldig
De goede nacht
De nevelen
De laatste gebeden prevelen in het klare niets
De donkerte tussen de sterren gemeten
Ons rijk voor altijd in tranen
Open poort van genade ontvang mij, mijn schade
Uit handen gegeven
Het kan niet meer zijn
Ik ben verlies, weet hier geen blijf
Liefde mijn leed van heinde en ver
De stilte, de ster
Ik sterf
Van heinde en ver
De stilte, de ster
Heinde en ver
Ik ben verderf in dit zilte zijn, de liefde mijn, leed, meer dan ik weet
Ten laatste let, door jou besmet
Ons rijk in tranen, in tranen bezet
De Toorn (Talisman)
En la maldad el cobre tiñe los huesos
Oxidado porque así tenía que ser
Sucia, amarillenta, no se puede desvanecer
Sobre la piedra persiste la sangre derramada, porque es Moët
Bendecido, deambulo por este valle de lágrimas, el roble muerto fuera de alcance
El roble muerto
Cortado, fracasado, abrumado por la duda
Este sigue siendo tu tierra
Compasión
Abrázame con tus ojos, con compasión
Guárdame en tu mano en el vacío y la falta
Tus espinas, en la vacía hendidura, acumulan el negro más triste en mí
Abrázame
Oh, pobre de mí
Girar o volver
Rendir homenaje a su calor
Seguimos debiendo a la naturaleza, al tiempo, a la muerte
La buena noche
Las nieblas
Las últimas oraciones susurran en el claro vacío
La oscuridad entre las estrellas medida
Nuestro reino para siempre en lágrimas
Puerta abierta de gracia, recíbeme, mi daño
Entregado
No puede ser más
Soy pérdida, no sé dónde quedarme
Amor, mi dolor de lejos y cerca
El silencio, la estrella
Estoy muriendo
De lejos y cerca
El silencio, la estrella
Lejos y cerca
Soy perdición en este ser salado, el amor mío, dolor, más de lo que sé
Al final, atento, por ti contaminado
Nuestro reino en lágrimas, en lágrimas ocupado