De Zotte Morgen
De nacht sluipt weg de lucht verbleekt
De schimmen vluchten zwijgend
En aan de verre horizon
Begint de zon te stijgen
En daar trekt uit de nevel op
De klaarte van de dageraad
Met in zijn schoot geborgen
De zotte morgen
De stad ontwaakt de eerste trein
Breekt door de stilte en op zijn
Signaal begint de wildedans der dwazen
De mens kruipt uit zijn ledikant
Denkt aan zijn werk en met zijn krant
Ijlt hij nog halfslaperig door de straten
De wereld herneemt zijn zotte zorgen
Het ritme van de zotte morgen
Nu kleurt de einder rood en valt
De kou zacht door de ramen
De stilte vlucht voor al't lawaai
Dat opstijgt uit de straten
En daar is dan de morgen weer
Een schaterlach en elke keer
Verdrijft hij zonder schromen
De nacht de dromen
De stad wordt wild en auto's razen
Door zijn poorten en de laatste
Rust wordt uit zijn schuilhoek gedreven
Vogels vluchten vol verdriet
Uit zijn torens want hun lied
Wordt nu door niemand meer begrepen
Mensen lopen naast elkaar
Een verre groet een stil gebaar
Want alles wordt nu door de tijd gemeten
De wereld herneemt zijn zotte zorgen
Het ritme van de zotte morgen
Maar't land zelf slaapt zijn roes nog uit
Diep onder't loof verscholen
Hier komt geen mens of geen geluid
D'oneindige rust verstoren
Terwijl de stad nu raast en schreeuwt
De morgen zijn bevelen geeft
Wordt hier bij't ochtendgloren
De dag geboren
En ook de kinderen en de dwazen
Blijven tussen de rozen slapen
Ver en veilig geborgen
Voor het ritme van de zotte morgen
La Loca Mañana
La noche se desliza, el cielo palidece
Las sombras huyen en silencio
Y en el horizonte lejano
El sol comienza a elevarse
Y de la neblina surge
La claridad del amanecer
Con en su regazo guardado
La loca mañana
La ciudad despierta, el primer tren
Irrumpe en el silencio y con su
Señal comienza la danza salvaje de los insensatos
El hombre sale de su lecho
Piensa en su trabajo y con su periódico
Corre aún medio adormilado por las calles
El mundo retoma sus locas preocupaciones
El ritmo de la loca mañana
Ahora el horizonte se tiñe de rojo y
El frío se cuela suavemente por las ventanas
El silencio huye ante todo el ruido
Que se eleva de las calles
Y entonces vuelve la mañana
Una carcajada y cada vez
Expulsa sin temor
La noche, los sueños
La ciudad se vuelve salvaje y los autos rugen
Por sus puertas y el último
Descanso es expulsado de su escondite
Los pájaros huyen con tristeza
De sus torres porque su canto
Ya no es comprendido por nadie
Las personas caminan juntas
Un saludo lejano, un gesto silencioso
Porque todo ahora es medido por el tiempo
El mundo retoma sus locas preocupaciones
El ritmo de la loca mañana
Pero la tierra misma aún duerme su resaca
Profundamente escondida bajo el follaje
Aquí no llega ningún hombre o ningún sonido
A perturbar la paz infinita
Mientras la ciudad ahora ruge y grita
La mañana da sus órdenes
Aquí, en el amanecer
Nace el día
Y también los niños y los insensatos
Siguen durmiendo entre las rosas
Lejos y seguros guardados
Del ritmo de la loca mañana