Vida Simples
O tempo que passei no ventre foi a melhor coisa que me aconteceu
Já na formação dos nove meses me relacionava com a voz de Deus
Ouvia, mas eu não falava. Sentia, mas não enxergava
Até que um dia tive que abrir os olhos da inocência pra encarar a dor
A dor de tomar vários tombos até conseguir sozinho caminhar
A dor de não ter um brinquedo quando os meus pais não podiam comprar
E foi assim que conheci a felicidade no papel
Fizeram pra mim um barquinho, um aviãozinho
Já fui Marinheiro, já voei o céu
Fazia bola de sabão, já brinquei na chuva linda de verão
Já fiz de um carretel de linha ou de uma latinha o meu lindo carrão
Não conhecia internet, podia até brincar na rua
À noite eu contava estrelas, vigiava a Lua
Não posso me esquecer do ventre que eu fui gerado
Minha vida é de Deus um legado
Meus valores não serão modificados
O mundo não irá roubar minha felicidade
Eu não troco o berço da simplicidade
Por esse vazio da atualidade
Pode um homem morar no palácio, viver no deserto e não se perder
Quando Ele interpreta a vida assim pelo o que é sem depender de ter
E que eu tenha bem mais que lembranças
Que eu seja o que Deus quiser
Sinto Ele ainda me gerando, ainda me ensinando a ficar de pé
Se eu deixo a vida me levar, perco o equilíbrio, logo vou cair
Esse mundo me oferece asas feitas de ilusões, e quem não quer subir?
Ainda bem que conheci a felicidade no papel
Fizeram pra mim um barquinho, um aviãozinho
Já fui marinheiro, já voei o céu
Eenvoudig Leven
De tijd die ik in de baarmoeder doorbracht was het beste wat me overkwam
Al tijdens de negen maanden vormde ik een band met de stem van God
Ik hoorde, maar ik sprak niet. Ik voelde, maar ik zag niet
Totdat ik op een dag de ogen van onschuld moest openen om de pijn onder ogen te zien
De pijn van meerdere vallen voordat ik alleen kon lopen
De pijn van geen speelgoed hebben als mijn ouders het niet konden kopen
En zo leerde ik de gelukzaligheid op papier kennen
Ze maakten voor mij een bootje, een vliegtuigje
Ik was al zeeman, ik heb al de lucht doorkruist
Ik maakte zeepbellen, speelde in de mooie zomerregen
Van een klosje draad of een blikje maakte ik mijn mooie auto
Ik kende geen internet, ik kon zelfs buiten spelen
's Nachts telde ik sterren, hield ik de maan in de gaten
Ik kan de baarmoeder waarin ik werd geboren niet vergeten
Mijn leven is een erfenis van God
Mijn waarden zullen niet veranderen
De wereld zal mijn geluk niet stelen
Ik ruil de wieg van eenvoudigheid niet in
Voor deze leegte van de huidige tijd
Kan een man in een paleis wonen, in de woestijn leven en niet verdwalen
Wanneer hij het leven zo interpreteert zoals het is zonder afhankelijk te zijn van bezit
En dat ik meer mag hebben dan alleen herinneringen
Dat ik mag zijn wat God wil
Ik voel dat Hij me nog steeds voortbrengt, me nog steeds leert om op te staan
Als ik laat leven me meevoeren, verlies ik mijn evenwicht en val ik snel
Deze wereld biedt me vleugels gemaakt van illusies, en wie wil er nu niet stijgen?
Gelukkig leerde ik de gelukzaligheid op papier kennen
Ze maakten voor mij een bootje, een vliegtuigje
Ik was al zeeman, ik heb al de lucht doorkruist
Escrita por: Anderson Freire