Sombras Da Madrugada
Vi uma sombra bem unida
A dele e a tua
E a minha sombra, já esquecida
Surpreendida, parou na rua
Os dois bem juntos, tu e ela
Nenhum reparou
Que a outra sombra era daquela
Que tu não queres mas já te amou
É madrugada não importa
Neste silêncio há mais verdade
A noite é triste e tão sozinha
Parece minha toda a cidade
Nem um cigarro me conforta
Nem o luar hoje me abraça
Eu não te encontrarei jamais
E nessas noites sempre iguais
Sou mais uma sombra que passa
Sombra que passa e nada mais
Ao longo desta madrugada
A sombra da vida
Mora nas pedras da calçada
Já não tem nada, anda perdida
Quando a manhã nasce enfeitada
Pelo sol que a procura
Nem sabe quanto a madrugada
Chora baixinho tanta amargura
Schaduwen van de Dageraad
Ik zag een schaduw, zo verbonden
Jouw en zijn schaduw
En mijn schaduw, al vergeten
Verbaasd, stopte op de straat
Jullie twee zo samen, jij en zij
Geen van beiden merkte op
Dat de andere schaduw die van haar was
Die jij niet wilt, maar die je al liefhad
Het is de vroege ochtend, het doet er niet toe
In deze stilte is er meer waarheid
De nacht is treurig en zo eenzaam
Lijkt wel mijn hele stad
Geen sigaret biedt me troost
Geen maanlicht om me te omarmen
Ik zal je nooit meer vinden
En in deze altijd dezelfde nachten
Ben ik weer een schaduw die voorbijgaat
Een schaduw die voorbijgaat en verder niets
Gedurende deze vroege ochtend
Woont de schaduw van het leven
In de stenen van het trottoir
Heeft niets meer, dwaalt verloren
Wanneer de ochtend opbloeit
Versierd door de zon die haar zoekt
Weet niet hoeveel de vroege ochtend
Zachtjes huilt van zoveel verdriet