The Last Rose
'Tis the last rose of summer,
Left blooming alone.
All her lovely companions
Are faded and gone.
No flow'r of her kindred,
No rosebud is nigh,
To reflect back her blushes
Or give sigh for sigh.
I'll not leave thee thou lone one
To pine on the stem,
Since the lovely are sleeping
Go sleep thou with them;
Thus kindly I scatter
Thy leaves o'er the bed,
Where thy mates of the garden
Lie scentless and dead.
So soon may I follow
When friendships decay,
And from loves' shining circle
The gems drop away!
When true hearts lie withered
And fond ones are flown
Oh! Who would inhabit
This bleak world alone?
De Laatste Roos
'Tis de laatste roos van de zomer,
Die alleen bloeit in het veld.
Al haar mooie metgezellen
Zijn vervaagd en verdwenen.
Geen bloem van haar soortgenoten,
Geen rozenknop in de buurt,
Om haar blozen te weerspiegelen
Of zucht voor zucht te geven.
Ik laat jou, eenzame,
Niet alleen op de steel,
Aangezien de schone slapen,
Ga jij ook maar met hen;
Zo vriendelijk strooi ik
Jouw bladeren over het bed,
Waar jouw maatjes uit de tuin
Liggen geurloos en dood.
Zo snel kan ik volgen
Wanneer vriendschappen verwelken,
En uit de stralende cirkel van de liefde
De edelstenen vallen weg!
Wanneer ware harten verwelkt zijn
En tedere zijn gevlogen,
Oh! Wie zou deze
Kale wereld alleen bewonen?