Peão de Posto e Chamarrita
Venho assoviando uma coplita
Que se desprende da minha alma
Ao trote manso, na noite calma
Quisera eu, ser chamarrita
Tenho uma dama que está distante
Ficou nas casas cuidando o ninho
Eu saltei cedo e abri caminhos
Com uma tropilha de égua por diante
Rompeu o dia quando cruzei
O passo largo do arroio fundo
O sol já vinha clareando o mundo
Que era outro quando encilhei
E a chamarrita do assovio
Que não me deixa andar solito
Antes que eu desse o primeiro grito
Disse: “Até a volta!”... E depois sumiu
Da estância velha, sou peão do posto
Bebo o sereno do banhadal
Que eu reconheço, por ser “mensual”
E o que me toca, faço com gosto
Vou levantando com a manhãzita
Junto ao floreio que sai da goela
Gado, rebanho e algo dela
Que eu deixei junto com a chamarrita
No que não tenho, tenho pensado
Se me faz falta, ou não preciso
Já que a fortuna daquele riso
Sempre me traz de chapéu tapeado
E quando a lida chegar ao fim
Com a mesma copla bem assoviada
Volto no rastro da madrugada
E a chamarrita canta pra mim
Tropilha adiante, trote “chasqueiro”
Arreio frouxo, serviço pronto
Saudade dela me deixa tonto
E o que eu mais quero é chegar ligeiro
Sou peão do posto, sei que é bendita
A minha sina que tanto prezo
Aperto a cincha, pra Deus eu rezo
E pra minha prenda, uma chamarrita
Peón de Estación y Chamarrita
Voy silbando una coplita
Que se desprende de mi alma
Al trote manso, en la noche tranquila
Quisiera yo, ser chamarrita
Tengo una dama que está lejos
Se quedó en casa cuidando el nido
Salí temprano y abrí caminos
Con una tropilla de yeguas por delante
Amaneció cuando crucé
El paso ancho del arroyo profundo
El sol ya venía iluminando el mundo
Que era otro cuando ensillé
Y la chamarrita del silbido
Que no me deja andar solo
Antes de que diera el primer grito
Dijo: '¡Hasta la vuelta!'... Y luego desapareció
De la vieja estancia, soy peón de la estación
Bebo el rocío del banhado
Que reconozco, por ser 'mensual'
Y lo que me toca, lo hago con gusto
Voy levantando con la mañanita
Junto al floreo que sale de la garganta
Ganado, rebaño y algo de ella
Que dejé junto con la chamarrita
En lo que no tengo, he pensado
Si me hace falta, o no lo necesito
Ya que la fortuna de esa risa
Siempre me trae de sombrero tapado
Y cuando el trabajo llegue a su fin
Con la misma copla bien silbada
Vuelvo en el rastro de la madrugada
Y la chamarrita canta para mí
Tropilla adelante, trote 'chasqueiro'
Arreo suelto, servicio listo
La añoranza de ella me deja aturdido
Y lo que más quiero es llegar rápido
Soy peón de la estación, sé que es bendita
Mi destino que tanto aprecio
Aprieto la cincha, a Dios le rezo
Y para mi prenda, una chamarrita
Escrita por: André Teixeira / Rogerio Villagran