The Kite Leads The Way
hēi’àn yǒu yībǎi zhǒng xiōnghěn de fāngshì lái lóngzhào wǒ
méiyǒu shé me yuányīn zhǐ diū gěi wǒ huài jiéguǒ
guāngyǐng cǐ qǐ bǐ luò de zài chuāngkǒu wàngzhe wǒ
yǒu yīzhènfēng tā qīng qīng de zhǎodàole jiǎoluò
tā fǎngfú zài yuǎn chù wēnróu de wéixiàozhe yǒngbào wǒ
rèn yǎnlèi zhè yīkè fēngkuáng de huǎn huǎn de yānmò wǒ
tā shuō yǐnlù de fēngzhēng jiù zài tiānshàng fēizhe
huì gěi shòushāng yòu chénmò de rén diǎnrán xīwàng de zuì nuǎn yànhuǒ
wǒ xiàng shì tiào huí dào yǒnggǎn de shíqī suì
zài fēng lǐ zhuīzhe tā duō wúwèi bù zài pà hēi’àn zhōng
wèn míshī de zìjǐ wǒ shì shéi
cháozhe tā bēnpǎo de wǒ ràng niǔqū de kěxiào de cánpò dì líkāi wǒ
juéwàngguò jǔsàngguò xiàng línghún xiànrùle zhǎozé
suǒxìng tā kànjiànle wǒ ràng yǐnxíng dì nà tiáo xiàn dài wǒ chuānguò yuǎn kōng
ràng wǒ kànjiàn zhè mìngyùn zhōng yǐnlù de fēng
wǒ xiàng shì tiào huí dào yǒnggǎn de shíqī suì
zài fēng lǐ zhuīzhe tā duō wúwèi bù zài pà hēi’àn zhōng
wèn míshī de zìjǐ wǒ shì shéi
cháozhe tā bēnpǎo de wǒ ràng niǔqū de kěxiào de cánpò dì líkāi wǒ
juéwàngguò jǔsàngguò xiàng línghún xiànrùle zhǎozé
suǒxìng tā kànjiànle wǒ ràng yǐnxíng dì nà tiáo xiàn dài wǒ chuānguò yuǎn kōng
ràng wǒ kànjiàn zhè mìngyùn zhōng
zhǐyào tā qiānyǐnzhe wǒ zài míng’àn de lǚchéng zhōng chángcháng de huí wàng wǒ
juéwàngguò jǔsàngguò tā lǐngzhe wǒ zhǎo dào sǎtuō
suǒxìng wǒ zhǎo huí zìwǒ ràng yǐnxíng dì nà tiáo xiàn dài wǒ chuānguò yuǎn kōng
ràng wǒ kànjiàn zhè mìngyùn zhōng
yǐnlù de fēng
De Vlieger Wijst de Weg
de duisternis heeft honderd manieren om me te verlichten
zonder enige reden laat het me gewoon met slechte gevolgen
het licht verschijnt hier, als een schaduw die door het raam kijkt naar mij
er is een bries die zachtjes de hoeken opzoekt
het lijkt alsof het op een afstand warm glimlacht en me omarmt
ik laat mijn tranen deze gekke, langzame duisternis verbergen
het zegt dat de vlieger die ik volg gewoon in de lucht vliegt
zal de gewonden en stille mensen een sprankje hoop geven, de warmste gloed
ik voel me alsof ik terug spring naar de moedige zeventien
achter de wind achtervolgend, zo onverschillig, niet bang voor de duisternis
vraag de meester wie ik ben
achtervolgend, laat ik de belachelijke pijnlijke bocht achter me
ik heb wanhoop gekend, ik heb verdriet gekend, als een ziel die in de afgrond valt
het lijkt alsof het me ziet, laat me die onzichtbare lijn oversteken in de verre lucht
laat me deze bestemming zien, de vlieger die ik volg
ik voel me alsof ik terug spring naar de moedige zeventien
achter de wind achtervolgend, zo onverschillig, niet bang voor de duisternis
vraag de meester wie ik ben
achtervolgend, laat ik de belachelijke pijnlijke bocht achter me
ik heb wanhoop gekend, ik heb verdriet gekend, als een ziel die in de afgrond valt
het lijkt alsof het me ziet, laat me die onzichtbare lijn oversteken in de verre lucht
laat me deze bestemming zien
zolang het me omarmt, zal ik vaak vergeten in de verborgen reis
ik heb wanhoop gekend, ik heb verdriet gekend, het leidt me naar de vrijheid
het lijkt alsof ik terug ga naar mezelf, laat me die onzichtbare lijn oversteken in de verre lucht
laat me deze bestemming zien,
de vlieger die ik volg