De Roos
Men zegt van liefde dat ze zacht is
Als een lief en teder woord
Men zegt van liefde dat ze hard is
En zo vaak het geluk vermoordt
Men noemt haar hunker en verlangen
Men noemt haar redder in nood
Ik zeg dat liefde als een bloem is
Waarop de zon haar stralen strooit
Ze is het hart zo bang en breekbaar
Zo wankel en zo broos
Ze is de droom bang voor 't ontwaken
Omdat ze dan de waarheid hoort
Ze wacht op wie haar nu wil plukken
Op wie haar tranen streelt
Zo bang om vroeg te sterven
Voor ze werkelijk heeft geleefd
En is de nacht zo koud en eenzaam
Duurt het wachten veel te lang
Denk dan maar dat geluk alleen is
Voor wie er hevig naar verlangt
Denk dan maar dat bittere winters
En dikke lagen sneeuw
Nog nooit hebben verhinderd
Dat de roos hen overleeft.
Die Rose
Man sagt von Liebe, dass sie sanft ist
Wie ein liebes und zartes Wort
Man sagt von Liebe, dass sie hart ist
Und so oft das Glück ermordet
Man nennt sie Sehnsucht und Verlangen
Man nennt sie Retterin in Not
Ich sage, dass Liebe wie eine Blume ist
Auf die die Sonne ihre Strahlen streut
Sie ist das Herz, so ängstlich und zerbrechlich
So wackelig und so fragil
Sie ist der Traum, der Angst vor dem Erwachen hat
Weil sie dann die Wahrheit hört
Sie wartet auf den, der sie jetzt pflücken will
Auf den, der ihre Tränen streichelt
So ängstlich, früh zu sterben
Bevor sie wirklich gelebt hat
Und ist die Nacht so kalt und einsam
Dauert das Warten viel zu lang
Denk dann nur, dass Glück allein ist
Für den, der heftig danach verlangt
Denk dann nur, dass bittere Winter
Und dicke Schneeschichten
Noch nie verhindert haben
Dass die Rose sie überlebt.