De Roos
Men zegt van liefde dat ze zacht is
Als een lief en teder woord
Men zegt van liefde dat ze hard is
En zo vaak het geluk vermoordt
Men noemt haar hunker en verlangen
Men noemt haar redder in nood
Ik zeg dat liefde als een bloem is
Waarop de zon haar stralen strooit
Ze is het hart zo bang en breekbaar
Zo wankel en zo broos
Ze is de droom bang voor 't ontwaken
Omdat ze dan de waarheid hoort
Ze wacht op wie haar nu wil plukken
Op wie haar tranen streelt
Zo bang om vroeg te sterven
Voor ze werkelijk heeft geleefd
En is de nacht zo koud en eenzaam
Duurt het wachten veel te lang
Denk dan maar dat geluk alleen is
Voor wie er hevig naar verlangt
Denk dan maar dat bittere winters
En dikke lagen sneeuw
Nog nooit hebben verhinderd
Dat de roos hen overleeft.
De Rosas
Se dice del amor que es suave
Como una palabra amorosa y tierna
Se dice del amor que es duro
Y tantas veces mata la felicidad
Lo llaman anhelo y deseo
Lo llaman salvador en momentos de necesidad
Yo digo que el amor es como una flor
Sobre la cual el sol esparce sus rayos
Es el corazón tan temeroso y frágil
Tan inestable y frágil
Es el sueño temeroso de despertar
Porque entonces escucha la verdad
Ella espera a quien quiera recogerla ahora
A quien acaricie sus lágrimas
Tan temerosa de morir joven
Antes de haber vivido realmente
Y si la noche es tan fría y solitaria
La espera se hace demasiado larga
Piensa entonces que la felicidad es solo
Para aquellos que la desean intensamente
Piensa entonces que los inviernos amargos
Y las gruesas capas de nieve
Nunca han impedido
Que la rosa los sobreviva.
Escrita por: Amanda McBroom / Johan Verminnen