Mijn oma
Het was een heel groot huis, voornaam
Een oude dame voor het raam
Zulke mensen zie je vandaag niet meer
En ze was de laatste, 't was m'n oma
Ik zie je nog wuiven en er kwamen duiven
Vlak langs je raam, ze kwamen om eten
Ik hoor je nog roepen, 'k viel van alle stoepen
Dat je al zo oud was kon ik niet weten
Er is een tijd van komen en gaan
Dat zei je altijd
Maar ik kon niet weten dat alles zo heel snel gaat
Er lagen altijd snoepjes klaar
Je droeg zo'n oude kam in 't haar
En je vond de sprookjes zelf uit voor mij
'k Wist niet beter, dat ging nooit voorbij, oma
Hoe je zat te wachten, alleen met je gedachten
Beelden van vroeger of nog van heden
Kleine witte handen die nergens meer belangden
Dan in je schoot, dat zachte verleden
Hoe zou ik worden als het mijn beurt is
Zou ik zo mooi zijn
Maar 'k kan het niet geloven dat alles zo snel gaat
Ik zie je nog wuiven en er kwamen duiven
Vlak langs je raam, ze kwamen om eten
Ik hoor je nog roepen, 'k viel van alle stoepen
Dat je al zo oud was kon ik niet weten
Er is een tijd van komen en gaan
Dat zei je altijd
Maar ik kon niet weten dat alles zo heel snel gaat
Het was een heel groot huis, voornaam
Mi abuela
Era una casa muy grande, distinguida
Una anciana frente a la ventana
Ya no se ven personas así hoy en día
Y ella fue la última, era mi abuela
Todavía te veo saludando y llegaban palomas
Justo frente a tu ventana, venían a comer
Todavía te escucho gritar, me caí de todos lados
No podía creer que ya eras tan vieja
Hay un tiempo de ir y venir
Siempre lo decías
Pero no podía saber que todo pasa tan rápido
Siempre había caramelos listos
Llevabas un peine tan antiguo en el pelo
Y tú misma inventabas los cuentos para mí
No sabía nada mejor, eso nunca pasaba, abuela
Cómo esperabas, sola con tus pensamientos
Imágenes del pasado o tal vez del presente
Pequeñas manos blancas que ya no importaban en ningún lado
Sólo en tu regazo, ese suave pasado
Cómo seré cuando me toque a mí
¿Seré tan hermosa?
Pero no puedo creer que todo pase tan rápido
Todavía te veo saludando y llegaban palomas
Justo frente a tu ventana, venían a comer
Todavía te escucho gritar, me caí de todos lados
No podía creer que ya eras tan vieja
Hay un tiempo de ir y venir
Siempre lo decías
Pero no podía saber que todo pasa tan rápido
Era una casa muy grande, distinguida
Escrita por: Ralph Benatar