Treno
Vrethika meta to horismo sto stathmo, sto vagoni mou
Mia zoi se mia aposkevi ta nekra oneira mou
Ksafnou ekei mes sto sinostismo mia foni toso gnorimi
Mia foni pou ginete kravgi kathos leei to onoma mou
Kai to treno ksekinise ki esi pali makria mou
Ki ithela tosa na sou po
Pos sagapo na sou fonakso
Ah, na mporousa mia zoi
Se mia stigmi na tin allakso
Ki egrapsa to sagapo sto tzami
Kai molis s' eida pou dakrises
Etrehe to dakri mou potami
Giati kardia mou argises
Trehoune oi poleis ki oi stathmoi ma esi panta plai mou
Vlepo ti morfi sou, mou mila sa vrohi, san aeras
Thelo na katevo sti strofi ma i foni mou skorpizetai
Thelo na katevo sti strofi, de m' akouei kanenas
Kai to treno pia xanetai san to fos mias imeras
Ki ithela tosa na sou po
Pos sagapo na sou fonakso
Ah, na mporousa mia zoi
Se mia stigmi na tin allakso
Ki egrapsa to sagapo sto tzami
Kai molis s' eida pou dakrises
Etrehe to dakri mou potami
Giati kardia mou argises
Lamento
Vagando después de la separación en la estación, en mi vagón
Una vida en un exilio mis sueños muertos
Escucho allí en medio del silencio una voz tan familiar
Una voz que se convierte en grito mientras dice mi nombre
Y el tren parte y tú de nuevo lejos de mí
Y quería decirte tantas cosas
Cómo te amo, cómo te llamaría
Ah, si pudiera cambiar una vida
En un instante
Y escribí 'te amo' en el espejo
Y apenas te vi cuando lloraste
Mi lágrima se convirtió en río
Porque mi corazón se retrasó
Las ciudades y las estaciones pasan pero tú siempre a mi lado
Veo tu figura, me hablas como la lluvia, como el aire
Quiero bajar en la próxima parada pero mi voz se desgarra
Quiero bajar en la próxima parada, pero nadie me escucha
Y el tren desaparece como la luz de un día
Y quería decirte tantas cosas
Cómo te amo, cómo te llamaría
Ah, si pudiera cambiar una vida
En un instante
Y escribí 'te amo' en el espejo
Y apenas te vi cuando lloraste
Mi lágrima se convirtió en río
Porque mi corazón se retrasó