Boêmio Errante
Como é triste esta minha vida
Viver sozinho na solidão
Igual a ave que voa perdida
Está assim o meu coração
Ninguém tem culpa se sou boêmio
Pois fui eu mesmo que quis assim
A solidão foi o grande prêmio
Que a boemia deu para mim
A linda jovem que me amava
Eu desprezei pela boemia
A pobrezinha conselhos me dava
Mas era inútil, eu não ouvia
Assim um dia desesperada
Envenenou-se e depois morreu
Sei que por Deus será perdoada
Pois o culpado somente fui eu
Hoje sozinho eu vago ao léu
Boêmio errante sou desta vida
Quando eu olho às vezes pro céu
Vejo a imagem da minha querida
De copo em copo vou naufragando
Para matar as saudades dela
Assim aos poucos vou me acabando
Porque não posso viver sem ela
Dwalende Bohemien
Wat is het triest, dit leven van mij
Alleen leven in eenzaamheid
Net als een vogel die verloren vliegt
Zo voelt mijn hart zich nu
Niemand is schuldig dat ik een bohemien ben
Want ik was het zelf die dit zo wilde
De eenzaamheid was de grote prijs
Die de bohemie mij gaf
Het mooie meisje dat van me hield
Heb ik afgewezen voor de bohemie
Het arme kind gaf me advies
Maar het was nutteloos, ik luisterde niet
Zo op een dag, wanhopig
Verloor ze zichzelf en stierf
Ik weet dat ze door God zal worden vergeven
Want de schuldige was alleen ik
Vandaag dwaal ik alleen rond
Dwalende bohemien ben ik in dit leven
Als ik soms naar de lucht kijk
Zie ik het beeld van mijn geliefde
Van glas naar glas blijf ik zinken
Om de herinneringen aan haar te verdrijven
Zo ga ik langzaam ten onder
Omdat ik niet zonder haar kan leven