395px

Groene Velden, Groene Leven

António Pelarigo

Verdes Campo Verde Vida

Verdes campos, verde vida
Toda a campina florida
De repente escureceu
Fez-se noite em toda a parte
E porque o sonho não parte
Fiquei só apenas eu

Uma certeza me deste
E nela o sabor agreste
Da sina que foi traçada
A parra do azevinho
Já nasce trazendo espinho
E morre quando pisada

E morre porque não sabe
Que alguma parte lhe cabe
De tanta coisa perdida
Algo mais amargo e doce
E sempre, se mais não fosse
Verdes campos, verde vida

Nada tenho, resta apenas
Esta roupagem de penas
Mais pobre que um pobrezinho
Mas quando a morte chegar
Eu sei que posso voltar
Ao verde do meu caminho

Groene Velden, Groene Leven

Groene velden, groene leven
Hele weide vol bloemen
Plotseling werd het donker
Het werd nacht overal
En omdat de droom niet verdwijnt
Bleef ik alleen, enkel ik

Een zekerheid gaf je me
En daarin de scherpe smaak
Van het lot dat werd getekend
De tak van de hulst
Groeit al met een doorn
En sterft als hij wordt vertrapt

En sterft omdat hij niet weet
Dat een deel voor hem is
Van zoveel verloren dingen
Iets dat zowel bitter als zoet is
En altijd, als het niet meer was
Groene velden, groene leven

Ik heb niets, er blijft alleen
Deze bekleding van veren
Armer dan een arme sloeber
Maar als de dood komt
Weet ik dat ik kan terugkeren
Naar het groen van mijn pad

Escrita por: Maria Manuel Cid, Fernando Pinto Coelho