Memorie
Agli occhi si apre appena avanti
La forma composta di un campo piano,
Vince il senso della distanza
Trasmesso da un compatto rigore.
La virtù è il valore che desta
Tempi che resistono.
Si respirano odori di chiuso,
Svelati da ciò che è consumato.
Credo nell'immutabile
Senso vivo d'immortalità
Di chi ha lasciato una scia
Dietro di sé.
Alti volano i corvi
In traiettorie schiuse,
Virano a nord nel chiarore
Di un colore galleggiante.
Nel muto volo evocativo
Che brucia e consuma ciò che scompare,
E' forte il silenzio dei ricordi
Riflessi da parole altrui.
Itinerari eroici
Di audaci legionari del tempo,
Mostrano chiara la via
Ebbra di luce.
Se solo ci fosse un'Era di Gloria
Respirando speranze e disfatte,
Avrei più chiaro il senso dell'oggi
Che intriso riposa in immobile ardore,
Ma un muro chiaro mi chiude al suo interno
Un velo sottile che rompe il contatto
Con tutte le Vite di Uomini
Che si aprono a ventaglio innanzi a noi
memorie sepolte oramai
Nel campo di Croci.
Compatto, uniforme, austero, denso.
Nel cuore, negli occhi, chi parte, chi resta
Ha solo il Coraggio di scegliere un verso:
Abbandonare la propria difesa
Trovando nel Tempo che annulla la forma,
Il solo disegno impresso nel marmo.
Osservo vite di Uomini,
Si spiegano a ventaglio innanzi a noi,
memorie viventi, luce
Nel raggio di Cielo.
Herinnering
Voor de ogen opent zich net voor ons
De samenstelling van een vlak veld,
De zin van afstand overwint
Overgebracht door een strakke discipline.
Deugd is de waarde die wekt
Tijden die standhouden.
Er hangen geuren van afgesloten ruimtes,
Ontdekt door wat versleten is.
Ik geloof in het onveranderlijke
Levend gevoel van onsterfelijkheid
Van degene die een spoor heeft achtergelaten
Achter zich.
Hoge raven vliegen
In open trajecten,
Ze draaien naar het noorden in het licht
Van een drijvende kleur.
In de stille, evocatieve vlucht
Die verbrandt en verbruikt wat verdwijnt,
Is de stilte van herinneringen sterk
Weerspiegeld in de woorden van anderen.
Heroïsche routes
Van dappere legionairs van de tijd,
Toont duidelijk de weg
Dronken van licht.
Als er maar een Tijd van Glorie was
Die hoop en nederlagen inademt,
Zou ik de zin van vandaag beter begrijpen
Die doordrenkt rust in onveranderlijk vuur,
Maar een helder muur sluit me van binnen af
Een dunne sluier die het contact verbreekt
Met alle Levens van Mensen
Die zich als een waaier voor ons openen
Vergeten herinneringen
In het veld van Kruisen.
Compact, uniform, streng, dicht.
In het hart, in de ogen, wie vertrekt, wie blijft
Heeft alleen de Moed om een richting te kiezen:
Zijn eigen verdediging opgeven
En in de Tijd die de vorm annuleert,
De enige tekening gegraveerd in marmer.
Ik observeer levens van Mensen,
Ze spreiden zich als een waaier voor ons uit,
Levende herinneringen, licht
In de straal van de Hemel.