Fantaisie triste
I' bruinait... L'temps était gris,
On n'voyait pus l'ciel... L'atmosphère,
Semblant suer au d'sus d'Paris,
Tombait en buée su' la terre.
I' soufflait quéqu'chose... on n'sait d'où,
C'était ni du vent, ni d'la bise,
Ça glissait entre l'col et l'cou
Et ça glaçait sous not' chemise.
Nous marchions d'vant nous, dans l'brouillard,
On distinguait des gens maussades,
Nous, nous suivions un corbillard
Emportant l'un d'nos camarades.
Bon Dieu ! Qu'ça faisait froid dans l'dos !
Et pis c'est qu'on n'allait pas vite ;
La moelle se figeait dans les os,
Ça puait l'rhume et la bronchite.
Dans l'air y avait pas un moineau,
Pas un pinson, pas une colombe,
Le long des pierr' i' coulait d'l'eau,
Et ces pierres-là... c'était sa tombe.
Et je m'disais, pensant à lui
Qu'j'avais vu rire au mois d'septembre
Bon Dieu ! Qu'il aura froid c'tte nuit !
C'est triste d'mourir en décembre.
J'ai toujours aimé l'bourguignon,
I' m'sourit chaque fois qu'i s'allume ;
J'voudrais pas avoir le guignon
D'm'en aller par un jour de brume.
Quand on s'est connu l'teint vermeil,
Riant, chantant, vidant son verre,
On aime ben un rayon d'soleil...
Le jour oùsqu'on vous porte en terre.
Fantasía triste
Estaba nublado... El tiempo era gris,
No se veía el cielo... El ambiente,
Parecía sudar sobre París,
Caía en rocío sobre la tierra.
Soplaba algo... no se sabe de dónde,
No era viento, ni brisa,
Se deslizaba entre el cuello y la nuca
Y helaba bajo nuestra camisa.
Íbamos adelante, en la neblina,
Se distinguían personas sombrías,
Nosotros seguíamos un ataúd
Llevando a uno de nuestros camaradas.
¡Dios mío! ¡Qué frío hacía en la espalda!
Y además no íbamos rápido;
La médula se congelaba en los huesos,
Apestaba a resfriado y bronquitis.
En el aire no había ni un gorrión,
Ni un pinzón, ni una paloma,
A lo largo de las piedras fluía agua,
Y esas piedras... eran su tumba.
Y me decía, pensando en él,
Que lo había visto reír en septiembre,
¡Dios mío! ¡Qué frío tendrá esta noche!
Es triste morir en diciembre.
Siempre he amado el vino tinto,
Sonríe cada vez que se enciende;
No quisiera tener la mala suerte
De irme en un día de niebla.
Cuando nos conocimos, el rostro sonrosado,
Riendo, cantando, vaciando su vaso,
Uno aprecia un rayo de sol...
El día en que te llevan a la tumba.