Heimwee doet ons hart verlangen
Heimwee doet ons hart verlangen, naar de heimat onzer jeugd.
Naar de bronzen klokkezangen, zwaar van rouw of hel van vreugd.
Zangen uit de oude toren, hij die waakt en verre schouwt,
Over 't dorpje droomverloren, kronk'lend aan zijn voet gebouwd.
Heimwee doet ons hart verlangen, naar de geur van brem en hei.
Naar de weiden mist-omhangen, op een morgen in de mei.
Heimwee naar het blonde koren, naar het dennebos vol peis,
Naar de vennen stijfgevroren, waar wij slierden op het ijs.
Heimwee doet ons hart verlangen, naar de ouderlijke haard.
Met zijn rust niet te vervangen, met zijn vrede wel bewaard.
Heimwee naar de zomerwinden, heimwee naar het zoet geruis,
In de kruin der groene linden, voor ons oude pannenhuis.
La nostalgia hace que nuestros corazones deseen
La nostalgia hace que nuestros corazones anhelen la salud de nuestra juventud
A los cantos de la campana de bronce, cargados de luto o de alegría infernal
Canta desde la vieja torre, el que mira y ve lejos
Sobre el pueblo soñado perdido, Wrik 'préstamo construido a su pie
La nostalgia hace que nuestros corazones anhelen el olor de la escoba y los páramos
Colgando a la niebla de los prados, una mañana de mayo
Nostalgia por los coros rubios, por el bosque de pinos lleno de peis
A los fens congelados, donde nos deslizamos en el hielo
La nostalgia hace que nuestros corazones anhelen el hogar de los padres
Con su descanso para no ser reemplazado, con su paz preservada
Nostalgia por los vientos del verano, nostalgia por el dulce muro
En la corona de tilo verde, frente a nuestro viejo pan-house