Heimwee doet ons hart verlangen

La nostalgia hace que nuestros corazones deseen

Heimwee doet ons hart verlangen

La nostalgia hace que nuestros corazones anhelen la salud de nuestra juventudHeimwee doet ons hart verlangen, naar de heimat onzer jeugd.
A los cantos de la campana de bronce, cargados de luto o de alegría infernalNaar de bronzen klokkezangen, zwaar van rouw of hel van vreugd.
Canta desde la vieja torre, el que mira y ve lejosZangen uit de oude toren, hij die waakt en verre schouwt,
Sobre el pueblo soñado perdido, Wrik 'préstamo construido a su pieOver 't dorpje droomverloren, kronk'lend aan zijn voet gebouwd.

La nostalgia hace que nuestros corazones anhelen el olor de la escoba y los páramosHeimwee doet ons hart verlangen, naar de geur van brem en hei.
Colgando a la niebla de los prados, una mañana de mayoNaar de weiden mist-omhangen, op een morgen in de mei.
Nostalgia por los coros rubios, por el bosque de pinos lleno de peisHeimwee naar het blonde koren, naar het dennebos vol peis,
A los fens congelados, donde nos deslizamos en el hieloNaar de vennen stijfgevroren, waar wij slierden op het ijs.

La nostalgia hace que nuestros corazones anhelen el hogar de los padresHeimwee doet ons hart verlangen, naar de ouderlijke haard.
Con su descanso para no ser reemplazado, con su paz preservadaMet zijn rust niet te vervangen, met zijn vrede wel bewaard.
Nostalgia por los vientos del verano, nostalgia por el dulce muroHeimwee naar de zomerwinden, heimwee naar het zoet geruis,
En la corona de tilo verde, frente a nuestro viejo pan-houseIn de kruin der groene linden, voor ons oude pannenhuis.