Stille stadsnomaden
Het plastic tasjesleger scant de stationskwartieren
De metersdiepe wonden van de maatschappij
"Hun eigen schuld", verzekeren ouders hun kinderen
Zich schamend voor hun eigen huichelarij
Samen zouden we doorgaan met beschaven
Dan doet het zien van zulke arme sloebers pijn
Het verhaal van de slechten en de braven
Is voor hun allang te waar om mooi te zijn
De stille stadnomanden
Zijn in de steek gelaten
De bedelaars
Zijn in de straten teruggekeerd
Dat we dat toelaten
Proberen schoon te praten
Je diner uit vuinilsvaten
En naamloos gecremeerd
Wat een beschaving
Het bewijs slaapt in de parken
Onder bruggen, in kranten gedraaide hoopjes leed
Er is welvaart, maar niet meer van harte
Er is maar weinig liefde buiten de hitparade
De vogelvrij verklaarde schoffies van de spacetijd
De bewust vergeten haveloze troep
Is een uitwerpsel van de achterbaksheid
Een enorme suikertaart met vliegenpoep
El nómada silencioso de la ciudad
El ejército de bolsas de plástico escanea los barrios de las estaciones
Las heridas profundas de la sociedad
"Culpa de ellos mismos", aseguran los padres a sus hijos
Avergonzados de su propia hipocresía
Juntos seguiríamos civilizando
Entonces ver a esos pobres desgraciados duele
La historia de los malos y los buenos
Para ellos ya es demasiado real para ser hermosa
Los nómadas silenciosos de la ciudad
Han sido abandonados
Los mendigos
Han regresado a las calles
Que permitamos eso
Intentar justificarlo
Tu cena de basureros
Y cremado sin nombre
Qué civilización
La evidencia duerme en los parques
Bajo puentes, montones de tristeza envueltos en periódicos
Hay prosperidad, pero ya no de corazón
Hay poco amor fuera de las listas de éxitos
Los gamberros proscritos de la era espacial
La tropa harapienta conscientemente olvidada
Es un producto de la hipocresía
Una enorme tarta de azúcar con moscas