Jan (de muziekleraar)
Toen ik vier was
Kreeg ik een mondharmonica
En ik smeet 'm ook meteen zover ie vliegen kon
Ik dacht er "Appeltjes van Oranje" uit te krijgen
Maar op mijn tiende zat ik achter een accordeon
Ik moest boeken met notebalken doorwerken
Kleine zwarte puntjes dansend voor je neus
Wat heb ik zwaar op dat abracadaba zitten zweten
Slavenarbeid voor zo'n leeftijd: scandaleus
Jan je hebt me leren spelen
Wat heb ik je daarom vaak vervloekt
Jan, m'n woensdagmiddag naar de kloten
Al m'n vrije uurtjes afgesnoept
Door de jaren zat dat aangewen me achterna
Als ik de planken niet op kon dan werd ik stapelwiert
Dan verdronk alles in een waas
Ging de zin ervan teloor
Greep ik naar het linkse spul dat een mens ontsiert
Dag en nacht onderweg voor een uurtje spelen
Wachten, kou, slecht voer en honger dat werd mijn deel
Jij ziet de spots en de glamour
Ik zie de kratjes onder de planken
Je moet er echt van houen
En anders is het niet veel
Jan (el profesor de música)
Cuando tenía cuatro años
Me regalaron una armónica
Y la lancé tan lejos como pude
Pensaba que sacaría 'Appeltjes van Oranje'
Pero a los diez años ya estaba detrás de un acordeón
Tenía que trabajar con libros llenos de pentagramas
Pequeños puntos negros bailando frente a tus ojos
Sudaba intensamente con ese abracadaba
Trabajo esclavo a esa edad: escandaloso
Jan, me enseñaste a tocar
Por eso te he maldecido muchas veces
Jan, arruinaste mis tardes de miércoles
Robándome todas mis horas libres
A lo largo de los años, eso me persiguió
Si no podía subir al escenario, me volvía loco
Todo se sumía en un borrón
La razón se perdía
Recurría a las sustancias que desfiguran a una persona
Día y noche en camino por una hora de música
Espera, frío, mala comida y hambre era mi parte
Tú ves las luces y el glamour
Yo veo las cajas debajo del escenario
Realmente tienes que amarlo
Y si no, no es mucho