Pytonplace
De zon begint onder te gaan terwijl de kilometers
onder m'n voeten wegvreten
En de wereld doet rose aan onder de rooie bal
die de wolken heeft gespleten
En de kleuren beduiden het eind van de dag
Dat ik het toch allemaal beleven mag
Maar in het pytonplace van Drenthe
vergeet men ieder jaar de lente
En de zaaleigenares bied mij kalmeringspillen aan
En de dorpsmeisjes zijn quasi preuts en deugdzaam
Maar synthetisch worden zal ik nooit
Ookal is dat bij de plastichordebijna voltooid
De bloemen breken weer door het laatste ijs
van dit jaar, 't gaat dooien
En de mensen lachen hartelijk
omdat ze deze winter weer hebben zitten klooien
Want de zonnestralen boven de
planeet maken de smalste steegjes breed
En de turken zitten al buiten
met hun hebben, hun houwe en duiten
En de mensen die sjouwen met bomen en grond
Alsoof die barre winter niet meer bestond
En voor een paar maanden vergeet men de wintertijd
Die zo'n vreemde invloed heeft op onze vlijt
In de herfst sterven dertig procent
meer mensen dan in de andere jaargetijden
En tegelijk met de lente de beste tijd
Om de geest van het tijdelijk leed te bevrijden
Want als de zon hoog aan de hemel staat
draagt moeder aaarde haar feestgewaad
En zo wil ik afscheid nemen,
laat mij een goeie herinnering meenemen
Van de tijdelijk dolen langs het groen en de zee
En al die heerlijke gevoelens die neem ik dan mee
En misschien kan ik er ergens nog wel wat mee doen
Mits ik het leven nog eens over zou moeten doen
De kinderen verdwijnen langzaam maar zeker
Om plaats te maken voor tienjarige volwassenen
Wat zijn ze beangstigend beleerd
met overbodige feiten
Terwijl ze de wijsheid verbrassen
Nee ze zullen moeten vechten
voor een relaxed bestaan
Willen ze niet op veertigjarige leeftijd ondergaan
Want bij mij uit de klas ken ik leeftijdgenoten
Die nu al plaats gemaakt hebben voor de groene zoden
En dat is toch wel vroeg of het echt nodig is
Betwijfel ik ten zeerste, het is een groot gemis
Aan inzicht hoever je als mens kunt gaan
Leer je dat niet op tijd, ga je er voor je tijd aan
Maar elk jaar als de lente ons verrast
Wordt het weer tijd om over een tripje te gaan denken
Omdat we de natuur wel eens mogen laten weten
Wat voor aandacht we aan har schenken
En op de drassige paden van de Peel
ervinden wij het leefgareel
Dat reeds zolang werd vergeten de mensen
hebben het niet geweten
Dat met alles wat ze hebben ongelukkiger zijn
Dan de Indiers zonder spadde,
daardoor zijn z'n zorgen klein
Er is geen zinnig woord te zeggen
over het westers patroon
Wat men ons gelaten heeft is
ontstellend weinig maar schoon
Lugar de la pitón
La puesta de sol comienza mientras los kilómetros
se desvanecen bajo mis pies
Y el mundo se tiñe de rosa bajo el sol rojo
que ha dividido las nubes
Y los colores señalan el final del día
Que puedo experimentarlo todo
Pero en el lugar de la pitón de Drenthe
se olvida cada año la primavera
Y la dueña del salón me ofrece pastillas tranquilizantes
Y las chicas del pueblo son falsamente recatadas y virtuosas
Pero nunca me volveré sintético
Aunque esté casi completado con el plástico
Las flores vuelven a romper el último hielo
de este año, se está derritiendo
Y la gente se ríe sinceramente
porque han estado metiendo la pata de nuevo este invierno
Porque los rayos de sol sobre el
planeta amplían los callejones más estrechos
Y los turcos ya están afuera
con sus posesiones, sus cosas y dinero
Y la gente carga con árboles y tierra
Como si ese invierno severo ya no existiera
Y por unos meses olvidamos el horario de invierno
Que tiene una influencia extraña en nuestro esfuerzo
En otoño mueren treinta por ciento
más personas que en las otras estaciones
Y al mismo tiempo que la primavera es el mejor momento
Para liberar la mente del sufrimiento temporal
Porque cuando el sol está alto en el cielo
la madre tierra viste su traje de fiesta
Y así quiero despedirme,
llevarme un buen recuerdo
De vagar temporalmente por el verde y el mar
Y todos esos sentimientos deliciosos los llevaré conmigo
Y tal vez pueda hacer algo con ellos en algún lugar
Si tuviera que vivir la vida de nuevo
Los niños desaparecen lentamente
para dar paso a adultos de diez años
Qué aterradores están con tanto conocimiento
con hechos innecesarios
Mientras malgastan la sabiduría
No, tendrán que luchar
por una vida relajada
Si no quieren sucumbir a los cuarenta años
Porque en mi clase conozco a personas de mi edad
Que ya han dejado espacio para la hierba verde
Y eso es bastante temprano o si es realmente necesario
Lo dudo mucho, es una gran pérdida
De comprensión de hasta dónde puede llegar un ser humano
Si no lo aprendes a tiempo, te irás antes de tiempo
Pero cada año cuando la primavera nos sorprende
Es hora de empezar a pensar en un viaje
Porque debemos dejarle saber a la naturaleza
Qué atención le prestamos
Y en los caminos pantanosos de la Peel
experimentamos el ritmo de vida
Que ha sido olvidado durante tanto tiempo, la gente
no lo sabía
Que con todo lo que tienen son más infelices
Que los indios sin pala,
por eso sus preocupaciones son pequeñas
No hay palabras sensatas que decir
sobre el patrón occidental
Lo que nos han dejado es
muy poco pero hermoso