Raimunda
Saudades que eu sinto de Raimunda
Que tinha um belo corpo e uma linda alma
Morava Raimunda em Botucatu
E um dia, nem sei porquê, meteu-me o pé na cara
Tristonho, procurei o Pai, o Seu Lacerda
Ele, zangado, me mandou atrás dela
Fui encontrá-la conversando com o Rocha
Que ao ver-me, disse logo: Como vai, seu velho descarado?!
E assim, iniciamos o noivado
Um dia Raimunda se casou comigo
E quase se consuma meu maior fracasso
Raimunda foi pedir ao meu maior amigo
Que, por favor, tirasse o seu retrato
À noite, ela me olhando muito tiririca
Me disse: é bem pequena a sua camisola!
E quando eu vi que a coisa tava preta
Pedi que ela tocasse, ao menos, a vitrola!
Raimunda, furiosa, nem sorriu
Com lágrima nos olhos, para mim, partiu
E me mandou pra ponte que caiu!
Raimunda
Extraño a Raimunda
Que tenía un hermoso cuerpo y un alma hermosa
Raimunda vivía en Botucatu
Y un día, no sé por qué, me dio una patada en la cara
Triste, busqué al Padre, al Señor Lacerda
Él, enojado, me mandó detrás de ella
La encontré hablando con Rocha
Quien al verme, dijo de inmediato: ¡Cómo estás, viejo descarado!
Y así, comenzamos el noviazgo
Un día Raimunda se casó conmigo
Y casi se consuma mi mayor fracaso
Raimunda le pidió a mi mejor amigo
Que, por favor, le tomara una foto
Por la noche, me miraba muy enojada
Y me dijo: ¡tu camisón es muy pequeño!
Y cuando vi que la cosa se ponía fea
Le pedí que al menos pusiera la vitrola
Raimunda, furiosa, ni siquiera sonrió
Con lágrimas en los ojos, se fue de mí
Y me mandó al puente que se cayó!