Edurnezuri
Bistas ezagutzen nuen,
larunbat gaueko neska polita zen,
askok maite zuten bera.
Hots egiten zidan arren
urrun jarraitzen nuen
baina gaueko giroan
nereak egin zuen.
Argi gabeko kalean
biok elkar begira,
zure soineko txuriaz
zeharo txundituta.
Bere besoetan nahi gabe
preso bat bilakatua naiz.
Azkar gerturatu nintzen
kontzientzia hartu gabe.
Muxu eder bat izan zen
estarritik su ematen.
Ahoa gozo,
mingaina bero.
Errudun nintzen
hurrengo goizean.
Aurrean izatean uko egingo diot,
atrakzioa aurka izan arren.
Berak sumendi baten garraren antzera
erretzen nau nere erraietan.
Berak itsasoko ur gaziaren antzera
itotzen nau nere erraietan.
Barrutik erretzen nau(e)n sugarra
kemen hutsez ez dut itzaliko.
Zugandik urrundu beharrean,
ziur ez zaitudala ahaztuko.
Edurnezuri
Vi a Edurne por la calle,
una chica bonita de sábado por la noche,
a muchos les gustaba ella.
Aunque me hablaba,
la seguía de lejos,
pero en el ambiente nocturno
me atrapó.
En una calle sin luz
nos miramos,
con tu vestido blanco
totalmente embobado.
En sus brazos sin deseo
me convertí en prisionero.
Me acerqué rápidamente
sin darme cuenta.
Un hermoso beso
emergió del silencio.
La boca dulce,
la piel caliente.
Me sentí culpable
a la mañana siguiente.
Frente a ti me rendiré,
aunque vaya en contra de la atracción.
Como la lava de un volcán
me quema en mis entrañas.
Como las olas del mar
me envuelven en mis pensamientos.
Desde dentro me quema
no apagaré la llama con lágrimas.
En lugar de alejarme de ti,
seguro no te olvidaré.