Alleen
Een avond in novebmer met vlagen koude regen
In rails en natte straten glom het neonlicht
Ik reed wat doelloos rond, geen plaats om te parkeren
En in 't cafe geen enkel echt bekend gezicht
Je zei dat je verrast was dat ik je op kwam zoeken
Het is hier niet veranderd en het ziet er echt goed uit
Je praatte wat nerveus en zette haastig koffie
En ik dacht terug aan vroeger, aan de warmte van je huid
Ik hoorde je van alles over iedereen vertellen
We luisterden en praatten en draaiden er omheen
Je wist waarvoor ik kwam, ik zag het aan je ogen
We dachten allebei aan hoe 't zou zijn zo meteen
Je wist je niet goed raad, maar je kon het niet verbergen
Ik zei dat je heel fijn was, maar je schoof bij mij vandaan
Je deed het niet uit onwil, maar uit angst voor oude wonden
Uit angst dat ze door warmte weer open zouden gaan
Misschien deed je 't wel, omdat je bang was voor een afscheid
Als het morgen weer voorbij zou zijn en jij hier achterbleef
Dus ik zei dat ik moest gaan en ik zei het was gezellig
Je lachte bijna opgelucht en keek me peinzend na
En buiten in de auto bleef ik nog wat zitten kijken
Hoe achter de gordijnen van je flat het licht verdween
En we waren in de armen van het naamloze donker
Allebei ons zelf weer en allebei alleen, alleen, alleen
Solo
Una noche de noviembre con ráfagas de fría lluvia
En rieles y calles mojadas brillaba la luz de neón
Conduje sin rumbo, sin lugar para estacionar
Y en el café no vi ningún rostro realmente conocido
Dijiste que te sorprendió que viniera a buscarte
Aquí no ha cambiado y se ve realmente bien
Hablamos un poco nerviosos y preparaste café apresuradamente
Y recordé el pasado, el calor de tu piel
Escuché cómo hablabas de todos
Escuchamos, hablamos y rodeamos el tema
Sabías por qué venía, lo vi en tus ojos
Ambos pensábamos en cómo sería después
No sabías cómo actuar, pero no podías ocultarlo
Te dije que eras muy agradable, pero te alejaste de mí
No lo hiciste por malicia, sino por miedo a viejas heridas
Por miedo a que se abrieran de nuevo con el calor
Tal vez lo hiciste porque temías una despedida
Si mañana todo terminara y te quedabas aquí
Así que dije que debía irme y que fue agradable
Casi te reíste aliviada y me miraste pensativa
Y afuera en el auto me quedé un rato mirando
Cómo la luz desaparecía detrás de las cortinas de tu apartamento
Y estábamos en los brazos de la oscuridad sin nombre
Cada uno siendo uno mismo de nuevo y ambos solos, solos, solos