Maria
Maria zit aan de gracht
Heel stil in lectuur voor de huisvrouw te lezen
Ze zou zo graag gravin willen wezen
Die bleek van smart op haar minaar wacht
Het tl-licht, de lamp het behang met de rozen
Tekens van net als bijmoeder voor jonjge matrozen
Die buiten passeren en grijzen en fluiten naar haar
Maria kijkt niet op, de gravin die wacht
Ze slaat een bladzij om en lacht
Maria staat voor het raam
De gracht word een park met maanlicht door bomen
Ze wacht op bordes tot het rijtuig zal komen
Langs de vijver over de oprijlaan
De barron met zijn matel van zij komt gereden
De paarden staan stil en ze gaat naar beneden
Ze valt in zijn armen en buiten staat eenzaam een man op de gracht
Maria kijkt hem aan, ze lacht ze houd haar hand op en ze wacht
Maria ziet zijn gezicht
Een man met een kraag op laat geld zien en tanden
Het boek glijdt omlaag op de grond uit haar handen
Ze knikt en doet de gordijnen dicht
Ze laat hem begaan, met starende ogen
Met zijn ruwe onhandige lichaam van eindelijk eens mogen
En over zijn schouder staart ze naar de rozen op 't behang
Die rozen heeft hij voor haar meegebracht
Ze sluit haar ogen en ze lacht
María
María está sentada junto al canal
Muy quieta leyendo revistas para la ama de casa
Ella desearía tanto ser condesa
Que palidece de dolor esperando a su amante
La luz fluorescente, la lámpara, el papel tapiz con rosas
Señales de igual manera que la madre para los jóvenes marineros
Que pasan afuera y le silban y le gritan
María no levanta la vista, la condesa espera
Da vuelta a una página y sonríe
María está parada frente a la ventana
El canal se convierte en un parque con la luz de la luna entre los árboles
Ella espera en el pórtico hasta que llegue la carroza
Junto al estanque, sobre el camino de entrada
El barón con su capa de seda viene cabalgando
Los caballos se detienen y ella baja
Se arroja en sus brazos y afuera, solitario, hay un hombre en el canal
María lo mira, sonríe, levanta la mano y espera
María ve su rostro
Un hombre con un cuello alto muestra dinero y dientes
El libro se desliza de sus manos al suelo
Ella asiente y cierra las cortinas
Le permite actuar, con los ojos fijos
Con su cuerpo tosco e incómodo de por fin poder
Y sobre su hombro ella mira las rosas en el papel tapiz
Las rosas que él le ha traído
Ella cierra los ojos y sonríe