Misstap
Een avond in november, met vlagen koude regen
In rails en natte straten glom het neonlicht
Ik reed doelloos rond, geen plaats om te parkeren
En in 't cafe geen enkel echt bekend gezicht
Je zei dat je verrast was dat ik je op kwam zoeken
Het is hier niet veranderd en het ziet er hier echt goed uit
Je praatte wat nerveus en zette haastig koffie
En ik dacht terug aan vroeger, aan de warmte van je huid
Ik hoorde je van alles over iedereen vertellen
We luisterden en praatten en draaiden er omheen
Je wist waarvoor ik kwam, ik zag het aan je ogen
We dachten allebei aan hoe het zijn zou, zo meteen
Je wist je niet goed raad maar je kon het niet verbergen
Ik zei dat je heel fijn was en je schoof bij me vandaan
Je deed het niet uit onwil, maar uit angst voor oude wonden
Uit angst dat ze door warmte weer open zouden gaan
Misschien deed je het wel omdat je bang was voor een afscheid
Als het morgen weer voorbij zou zijn en jij weer achterbleef
Dus ik zei dat ik moest gaan en ik zei: "Het was gezellig."
Je lachte bijna opgelucht en je keek me peinzend na
En buiten in de auto bleef ik nog zitten kijken
Hoe achter de gordijnen van de flat het licht verdween
En we waren in de armen van het nameloze donker
Allebei ons zelf weer en allebei alleen
Encuentro inesperado
Una noche de noviembre, con ráfagas de fría lluvia
En rieles y calles mojadas brillaba la luz de neón
Conduje sin rumbo, sin lugar para estacionar
Y en el café no vi ningún rostro conocido
Dijiste que te sorprendió que viniera a buscarte
No ha cambiado aquí y se ve realmente bien
Hablamos un poco nerviosos y preparaste café apresuradamente
Y recordé el pasado, el calor de tu piel
Escuché cómo hablabas de todos
Escuchamos, hablamos y rodeamos el tema
Sabías por qué venía, lo vi en tus ojos
Ambos pensábamos en cómo sería, en un momento
No sabías cómo manejarlo, pero no podías ocultarlo
Te dije que eras muy agradable y te alejaste de mí
No lo hiciste por mal, sino por miedo a viejas heridas
Por miedo a que se abrieran de nuevo por el calor
Tal vez lo hiciste porque temías una despedida
Si mañana todo terminara de nuevo y te quedabas atrás
Así que dije que debía irme y dije: "Fue agradable"
Casi te reíste aliviada y me miraste pensativa
Y afuera en el auto seguí mirando
Cómo la luz desaparecía detrás de las cortinas del edificio
Y estábamos en los brazos de la oscuridad sin nombre
Cada uno siendo uno mismo de nuevo y ambos solos