Miklabæjar-Sólveig
Vetrarmyrkur lá um sveitir
Vindur barði Miklabæ
Sólveig bar sitt böl í brjósti
Beisk var hennar ævileið
Oddur þjónaði við kirkju
Ástin varð að þungri raun
Mannamál og meinlegir dómar
Mörkuðu hennar æviskeið
Septembernóttin sökk í sortann
Svartviðri gekk yfir tún
Sólveig hvarf frá bæ og byggð
Síðan sást hún aldrei meir
Leitað var um mó og mela
Mýrar, gil og grýtta slóð
Hvorki fundust lík né leiði
Leyndin ein við tímann stóð
Miklabæjar-Sólveig
Hvert lá leið þín þessa nótt?
Miklabæjar-Sólveig
Hvað varð hulið, hvað fór hljótt?
Gröf þín fannst ei, gáta stóð
Enginn þekkti hinstu slóð
Konan hvarf úr heimi manna
Sögnin ein varðveitti hana
Sagnir færðu hana að veginum
Föla þar í vetrarkvöld
þar sem Oddur reið till bæjar
Óttinn festi þar sitt veld
Örlög hennar enginn þekkti
Engin slóð varð mönnum ljós
Árin ófu ugg úr sögnum
Óvissan varð þeirra rót
Þegar Oddur fannst þar látinn
Fékk sú saga aukið vald
Gamall uggur gróf sér dýpra
Festi rætur, varð að arf
Hefnd var eignuð horfinni konu
Hennar sök varð sögð sem sönn
Konan vék úr minni manna
Vofan tók þar hennar sess
Miklabæjar-Sólveig
Hvert lá leið þín þessa nótt?
Miklabæjar-Sólveig
Hvað varð hulið, hvað fór hljótt?
Gröf þín fannst ei, gáta stóð
Enginn þekkti hinstu slóð
Konan hvarf úr heimi manna
Sögnin ein varðveitti hana
Árin hlóðu sögn a sögu
Samt var konan sjálf a braut
Fólkið mundi vofuna betur
Heldur en hennar jarðnesk þraut
Óttinn eignaðist sitt líf
Orðrómurinn varð að dómi
Sólveig hvarf, en sagan lifði
Seig í skagfirskum rómi
Miklabæjar-Sólveig
Enn er spurt um þessa nótt
Miklabæjar-Sólveig
Örlög þín fóru með þér hljótt
Gröf þín fannst ei, gáta stóð
Glataðist þín hinsta slóð
Kona hvarf í Skagafirði
Vofan varð það sem eftir var
Sólveig de Miklabær
La oscuridad invernal cubría los campos
El viento azotaba Miklabær
Sólveig guardaba su pena en el pecho
Amarga era su senda eterna
Oddur servía en la iglesia
El amor se volvió una dura realidad
Las palabras de los hombres y crueles juicios
Marcaron su camino en la vida
La noche de septiembre se hundió en la negrura
Una tormenta oscura pasó sobre el campo
Sólveig desapareció de la aldea y el hogar
Desde entonces nunca más se la vio
Se buscó por los pantanos y colinas
En ciénagas, barrancos y caminos pedregosos
No se encontraron cuerpos ni tumbas
Solo el secreto permanecía con el tiempo
Sólveig de Miklabær
¿A dónde te llevó esta noche?
Sólveig de Miklabær
¿Qué quedó oculto, qué se fue en silencio?
Tu tumba no fue hallada, el enigma persistió
Nadie conocía tu última senda
La mujer desapareció del mundo de los hombres
Solo la leyenda la preservó
Las historias la llevaron al camino
Oculta allí en la noche invernal
Donde Oddur cabalgaba hacia la aldea
El miedo se afianzó en su reino
Nadie conocía su destino
Ninguna senda fue clara para los hombres
Los años tejieron temor de las historias
La incertidumbre se convirtió en su raíz
Cuando Oddur fue encontrado muerto
Esa historia ganó más poder
Un viejo temor se hundió más profundo
Echó raíces, se convirtió en herencia
La venganza fue atribuida a la mujer desaparecida
Su culpa fue contada como verdad
La mujer se desvaneció de la memoria de los hombres
La sombra ocupó su lugar
Sólveig de Miklabær
¿A dónde te llevó esta noche?
Sólveig de Miklabær
¿Qué quedó oculto, qué se fue en silencio?
Tu tumba no fue hallada, el enigma persistió
Nadie conocía tu última senda
La mujer desapareció del mundo de los hombres
Solo la leyenda la preservó
Los años acumularon historias sobre historias
Sin embargo, la mujer misma se perdió
La gente recordaba mejor la sombra
Que su sufrimiento terrenal
El miedo adquirió vida propia
El rumor se convirtió en juicio
Sólveig desapareció, pero la historia vivió
Persistió en el eco de Skagafjörður
Sólveig de Miklabær
Aún se pregunta por esta noche
Sólveig de Miklabær
Tu destino se fue contigo en silencio
Tu tumba no fue hallada, el enigma persistió
Se perdió tu última senda
La mujer desapareció en Skagafjörður
La sombra se convirtió en lo que quedó.