Az Idõ Fogságában
Ahogyan élek - peregnek a percek
Pár homokszem - mit sem ér
De gyûlnek, s amint telnek az évek
Súlyuk duplán nehéz
Mert a szemekben - ott van a mélyben
Önmaga, s ami lehetett volna
Mint magzat, mi emberlét helyett
Elvetélt
Az idõ az úr - a végtelen
Örökkön sodra emészt
Spirálján úszunk, s a végén
Önmagába tér
Vár-e megsemmisülés
Vagy öröklét
Megtörtént a jövõ-e már
Vagy csak a múlt, mit még
Formálunk kezeink közt
Hogy adja, amit mutatni kész
E fikarcnyi létben
Nem szûnik a törekvés
Kiégett örömök híján
Kutatjuk, mi izgat még
Tördeljük titkok zárát
Átélnénk más varázsát
Csak az idõt elüssük végre
Mit ránkszabott az ég
En la Prisión del Tiempo
Como vivo - los minutos pasan
Un par de granos de arena - sin valor alguno
Pero se acumulan, y a medida que pasan los años
Su peso es doblemente pesado
Porque en los ojos - está lo profundo
Uno mismo, y lo que podría haber sido
Como un feto, que en lugar de humanidad
Fue abortado
El tiempo es el señor - lo infinito
Nos consume eternamente
Nadamos en su espiral, y al final
Regresa a sí mismo
¿Esperamos la aniquilación
O la eternidad?
¿Ya ha ocurrido el futuro
O solo el pasado, que aún
Moldeamos entre nuestras manos
Para que dé lo que está listo para mostrar?
En esta diminuta existencia
La búsqueda no cesa
Faltos de alegrías consumidas
Buscamos lo que aún nos excita
Forzamos la cerradura de secretos
Experimentaríamos la magia de otro
Solo para finalmente pasar el tiempo
Que el cielo nos ha impuesto