Pour Mieux S'Unir
On a compté les lendemains
Qui nous restaient mais incertains
On s'est perdu sur un chemin
Une inconnue dans le refrain
De grands sourires n'y changeraient rien
Car le début jouait la fin
À l'origine on n'était rien
Juste une ébauche ou un dessin
Des rêves suivis de petits points
Au coin des rues un doux parfum
Suprême idylle main dans la main
De belles photos on se souvient
Puisqu'on se perd pour mieux s'unir
Puisqu'on ne tient plus au présent
Le moindre souffle nous détruit
Et nous disperse avec les vents
Comme fous alliés, comme deux enfants
Comme une fleur à son printemps
On fuyait l'ombre pour mieux s'étendre
Sur nos nuages en évidence
Comblés d'amour et d'innocence
Aux souvenirs de nos vingt ans
Si on s'accorde un peu de temps
Pour réfléchir tout simplement
Avant de n'être que des perdants
Au goût amer qui s'en ressent
Avant l'orage qui lui n'attend
Au grand jamais le temps d'attendre
Puisqu'on se perd pour mieux s'unir
Puisqu'on ne tient plus au présent
Le moindre souffle nous détruit
Et nous disperse avec les vents
Tous ces mensonges que l'on déguise
Nous laissent un beau jour sans défense
Puisqu'on se perd pour mieux s'unir
Puisque l'on s'aime toujours autant
Om Beter Te Verenigen
We hebben de dagen geteld
Die ons restten, maar onzeker waren
We zijn verdwaald op een pad
Een onbekende in het refrein
Grote glimlachen zouden niets veranderen
Want het begin speelde de eindes
Oorspronkelijk waren we niets
Gewoon een schets of een tekening
Dromen gevolgd door kleine stippen
Op de hoek van de straten een zoete geur
Supreme idylle hand in hand
Van mooie foto's herinneren we ons
Want we verliezen ons om beter te verenigen
Want we hechten ons niet meer aan het heden
De kleinste zucht vernietigt ons
En verspreidt ons met de winden
Als gekken bondgenoten, als twee kinderen
Als een bloem in zijn lente
We ontweken de schaduw om beter uit te breiden
Op onze wolken in het zicht
Vervuld van liefde en onschuld
Bij de herinneringen aan onze twintig jaar
Als we ons een beetje tijd gunnen
Om gewoon even na te denken
Voordat we niet meer zijn dan verliezers
Met een bittere nasmaak die voelbaar is
Voor de storm die niet wacht
Nooit de tijd om te wachten
Want we verliezen ons om beter te verenigen
Want we hechten ons niet meer aan het heden
De kleinste zucht vernietigt ons
En verspreidt ons met de winden
Al die leugens die we vermommen
Laten ons op een dag weerloos achter
Want we verliezen ons om beter te verenigen
Omdat we nog steeds evenveel van elkaar houden
Escrita por: Adrien Dauce / Olivier Lucien Paul Coursier