PNFPN
おだやかなはるのおとずれをかおるころから
Odayaka na haru no otozure o kaoru koro kara
まわりのけしきもともだちも
Mawari no keshiki mo tomodachi mo
なつにおもえば
Natsu ni omoeba
ひびのせいかつにくぎりつけけっかださなきゃ
Hibi no seikatsu ni kugiritsuke kekka dasanakya
でもこのはなしがよめるのは
Demo kono hanashi ga yomeru no wa
かれときみだけ
Kare to kimi dake
きょうゆうしたのはストレスとエネルギーとしゅんかんしとか
Kyouyuushita no wa sutoresu to enerugii to shunkanshi toka
おもいをつのることなく
Omoi o tsunoru koto naku
と、そのひをさだめ
To, sono hi o sadame
ほしぞらにおもいでをこめた
Hoshizora ni omoide o kometa
ふうせんとばしてわかれにはくしゅ
Fuusen tobashite wakare ni hakushu
あしたでもそのさきでもいい
Ashita de mo sono saki de mo ii
でもしんしんできなきゃなみだもかれる
Demo shinshin dekinakya namida mo kareru
しんしんできればなみだもかれず
Shinshin dekireba namida mo karezu
まただずまどべにこしかけていまをみすえて
Matadazu madobe ni koshikakete ima o misuete
わらいがかすれたしゅんかんでうごきはじめる
Warai ga kasureta shunkan de ugoki hajimeru
とまることはゆるされず
Tomaru koto wa yurusarezu
ならいつけてゆみをはなつと
Naraitsukete yumi o hanatsu to
きおくのいとはぜてとぶ
Kioku no ito hazete tobu
なみだのきょうしつ
Namida no kyoushitsu
ふたりだけせかいのはてはて
Futari dake sekai no hatehate
ごまかしきれないきようじゃないし
Gomakashikirenai kiyou janaishi
きょうだけはすがおのままでも
Kyou dake wa sugao no mama demo
じゅんじょうおさえるいみはないから
Junjou osaeru imi wa nai kara
まんかいすまいるみらいのおとな
Mankai sumairu mirai no otona
とまることはゆらされず
Tomaru koto wa yurasarezu
ねらいつけてゆみをはなつと
Neraitsukete yumi o hanatsu to
きおくのいとはぜてとぶ
Kioku no ito hazete tobu
なみだのきょうしつ
Namida no kyoushitsu
ふたりだけせかいのはてはて
Futari dake sekai no hatehate
ごまかしきれないきようじゃないし
Gomakashikirenai kiyou janaishi
きょうだけはすがおのままでも
Kyou dake wa sugao no mama demo
じゅんじょうおさえるいみはないから
Junjou osaeru imi wa nai kara
しょうたいふめいのみらいのおとな
Shoutaifumei no mirai no otona
さかいのやくそくしないで
Sakai no yakusokushinaide
しょうてんしてからあえればいいじゃん
Shoutenshite kara aereba iijan
これからはじぶんをしんじて
Kore kara wa jibun o shinjite
だすをしながらまひさすつもり
Dasu o shinagara mahisasu tsumori
しんそうおどれるとけいのりずむ
Shinsou odoreru tokei no rizumu
PNFPN
Vanaf het moment dat de rustige lente aanbreekt
zijn de omgeving en vrienden ook in de sfeer.
Als ik aan de zomer denk,
houd ik mijn dagelijks leven niet vast, dat werkt niet.
Maar deze woorden kunnen alleen
jij en hij begrijpen.
Wat we samenbrengen zijn stress, energie, en momenten.
Zonder te lang na te denken,
stel ik die dag vast,
met de sterrenhemel vol herinneringen.
Ik laat ballonnen op om afscheid te nemen met een handgebaar.
De volgende dag of daarna is prima,
maar als ik me niet kan ontspannen, drogen mijn tranen op.
Als ik me kan ontspannen, blijven mijn tranen stromen.
We zitten weer op de rand van de toekomst en kijken naar het nu,
beginnen te bewegen in een moment waar het lachen vervaagt.
Stoppen is geen optie,
als ik mijn pijlen richt en schiet,
spatten de herinneringen uit elkaar.
De klas van tranen,
we zijn slechts met z'n tweeën op de rand van de wereld.
Dit is geen verstoppertje spelen,
voor vandaag kan ik gewoon zijn zoals ik ben,
want het heeft geen zin om oprechte gevoelens te verbergen.
Een toekomst waarin iedereen lacht,
stoppen is niet toegestaan.
Als ik doelgericht schiet,
spatten de herinneringen uit elkaar.
De klas van tranen,
we zijn slechts met z'n tweeën op de rand van de wereld.
Dit is geen verstoppertje spelen,
voor vandaag kan ik gewoon zijn zoals ik ben,
want het heeft geen zin om oprechte gevoelens te verbergen.
Een toekomst zonder duidelijkheid,
als we niet beloven de grenzen te negeren,
moeten we gewoon elkaar ontmoeten en praten.
Voortaan geloof ik in mezelf,
terwijl ik me uitspreid met plannen.
In de echte tijd dans ik op het ritme van de klok.